Posts tonen met het label Nederland. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nederland. Alle posts tonen

vrijdag 29 mei 2015

DIE BELERENDE BLIJHEID

Oud, grijs en der dagen zat in die almaar wassende mensenzee - en de Marina is Open!
Vandaag is de ene helft van Nederland de coach van de andere helft, die mediator is en er wat bij bemiddelt in de kantlijn van alledag. Het is de hyperbool van het poldermodel. En iedereen doet dat vanuit de eigen ‘energie’. Die zit ergens in je kruin- of je kruischakra en dat is waar je naar op zoek moet nowadays: je ‘energie’. De geitenwollenwelzijnstaal van de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw, toen je nog ‘een stuk’ onverwerkt leed ‘bij je kon dragen’, is vervangen door het opgewekte gebazel van de niet-oordelende, alles positief herformulerende coach in schaapskleren.
Helende gedachten
En dan krijg je deze: ‘Ik ben altijd positief, opgeruimd, gelukkig en blij met wat het leven me schenkt - elk dag opnieuw. Dank u voor deze nieuwe morgen. Ik denk in mogelijkheden en oplossingen en ik duw voortdurend mijn eigen comfortzone en die van mijn buurman een flink eind uit de weg. Ik wil een leven lang leren en ben ruimdenkend. Ik ga graag een nieuwe uitdaging aan, voor mij is elke crisis een kans en ik zie kritiek als een cadeautje. Ik ben echt een piepelperson. Ik neem de schoonheid waar in alles om me heen en ik denk alleen helende, helpende en positieve gedachten, want dan gaan ongeluk, rampspoed en ziekte aan mijn deur voorbij’.
Viraal vrolijk 
Het is een nieuwe ziekte. Het aanstekelijke virus van de verstokte vrolijkheid pur sang wordt voornamelijk aangetroffen in dat deel van de bevolking dat een Eckhart Tolle vreet alsof hij het opgelepelde geresette woord Gods zelve is, de Bijbel 3.0. Het deel der natie dat zichzelf gecoacht en neurolinguistisch geprogrammeerd heeft tot die eeuwige glimlach van verkrampte blijheid, van afgedwongen geluk, van maakbaar happy, van ‘mijn tijd is nu’ en ik doe aan mindfulness, boeiende familieopstellingen die me ‘dingen’ leren over mezelf en craniale energetica en alle negatieve invloeden glijden van mij af als zure regendruppels van een olievel. Ik ben de zon en straal van optimisme, vrije radicalen en andere ongewenste verouderingsverschijnselen hebben op mij geen vat. Dat zeg ik ook ’s ochtends tegen mijn verfomfaaide spiegelbeeld. Engerds zijn het, engerds met smoothies en spirulina pillen, met algensapjes, powerfoods, peperdure probiotica’s en andere enzymenrijke gezondheidsvezels voor je nooit verouderende lijf.
Lichtgewicht leviteren 
In ruil voor al deze virale infecties weg redenerende gezelligheid en opgewektheid worden de neo-positivisten (die alleen het allerbeste van wat Moeder Natuur te bieden heeft op het bordje willen) nooit ziek. Dat is de deal. Ze hebben geen dagenlange constipatie. Ze lekken na hun vijfenveertigste nooit kleine maar ergerlijke beetjes urine. Ze meuren niet uit hun giegel van de nooit opgeruimde lagen tandplak. Racestrepen in hun ondergoed zijn hun onbekend. Ze hebben geen stalen pin in hunner knie na een onfortuinlijk ski-ongeval, of een nooit echt goed genezen hernia. Ze lijden never aan overgewicht. Ga toch weg, ze leviteren van magerte en ze horen niet tot die een op de negen met weke-delen-reuma of een andere onwelriekende aandoening van het immuunsysteem der eigen auto. Ze kotsen niet wekelijks het toiletje onder als gevolg van een migraine-aanval met lichtflitsen achter verkrampt gesloten oogleden. Ze prikken geen Immigran dat na decennia van slikken nu intraveneus ingespoten dient te worden om nog enigszins te helpen en diarree hebben ze ook nooit. K die verschrikkelijke, onnoembare ziekte waar guitige roze lintjes voor worden gedragen, kanker dus, gaat hun deur gegarandeerd voorbij omdat ze zo ‘gefocused’ zijn op positiviteit en helende levensenergie. Ze denken zichzelf niet ziek. Sterker nog, ze kunnen als dat nodig mocht zijn zichzelf beter denken. Dood gaan ze nooit meer.
Je bent wat je denkt 
Het is een verslaving, de zucht naar het rimpelloze vel, het smachten naar verjonging en gezondheid, naar het aanhoren en in je opnemen van geestverruimende platitudes die voor ‘zelfstudie’ doorgaan, mantra’s chanten, chakra’s lezen (eigenlijk altijd al een beetje gekund trouwens, vandaar die hoofdpijnen) healing met honden, bewierookte meurende kaarsjes branden en erbij ‘ohmen’ dat het een aard heeft. Oooohm. Moeder ik wil dood. Ik wil hier niet bij horen. Het verheven volkje dat neerkijkt op het mislukte andere deel der natie, is volslagen de weg kwijt en kan de foeilelijke werkelijkheid geen seconde onder ogen zien. Niet dat ik daar zo goed in slaag, maar wegkijken lukt me evenmin.
Reality check 
Wat zegt de eigentijdse, door Oprah Winfrey en het legioen van ledigheid gesponsorde, goeroe Eckhart Tolle bijvoorbeeld in zijn ‘A New Earth: Awakening to Your Life's Purpose’ (de f#$@%%#ing titel alleen al!): ‘The primary cause of unhappiness is never the situation but your thoughts about it.’ Dus even voor de duidelijkheid: als je ligt te creperen van de pijn in het laatste stadium van virulente kanker aan je alvleesklier met verwoede uitzaaiingen in al je botten, dan zijn het niet de omstandigheden die je laten lijden, zegt meneer hier, maar je eigen miezerige onvoldragen gedachten over die omstandigheden. Dat verkondigt het krapuul. Je doet het jezelf aan. Zie kanker als een kans en voorwaar pijn en het lijden verdwijnen net als je hoofdhaar als sneeuw voor de zon. Je moet er tegen vechten, zeggen je omstanders. Je moet positief blijven denken, continue. 'Opgeven is geen optie' is het aandoenlijke credo van de wielrenners die dit jaar voor de tiende maal Alpe d'HuZes bedwingen. Geen negatieve gedachte toelaten, anders grijpt die gemene celwoekering onverbiddelijk om zich heen. Gelukkig hebben we in Nederland een schrijfster als Karin Spaink met haar boek ‘De Orenmaffia’ waarin ze korte metten weet te maken met dit soort bedenkelijke flauwekul. Zo’n vent als Eckhart Tolle, die anno 2015 dit soort gevaarlijke nonsens debiteert, zou je toch voor z’n eigen bestwil een nachtje close contact met een Lonsdale tribe in de uitgestrekte parkeergarages van Oud-Zuid toewensen, waar hij in het schemerduister moet rennen voor zijn leven terwijl er met scherp op hem wordt geschoten? Zo iemand moet toch een reality check van jewelste krijgen? Even geducht uit de droom geholpen worden? Zo iemand die beweert dat een droom het begin van een nog niet gerealiseerde doelstelling is... Yuk.
Werkersbijendialect 
Zit je een beetje goed in je energie? Ik vraag het vanwege het volgende. In de intensieve menshouderij van vandaag zijn we allemaal nijverige ZZP-ers geworden. Zelfstandigen Zonder Pensioen. Allemaal. Zelfs in loondienst word je afgerekend op je ‘com-pe-ten-ties’. Jawel. Wat dat betekent? Houding en gedrag opgetekend in een set van termen waar je van spugen moet. Aangeleerd door coaches, trainers en mediators die allemaal overlopen van gepolitoerde loftuitingen van ‘houding en gedrag’. Positivistische baanhoeren die blij voor elke nieuwe opdrachtgever de loftrompet van eigen kunnen steken en die alle bazen van Nederland natuurlijk ook stikvol empatische antennes vinden zitten. Twee keer tien jaar geleden hadden we dat welzijnsjargon waar we ons vrolijk over maakten. ‘Zo van dat iets heel erg van jou is en dat ik het daar ook zou willen laten’. Dat werk. Tegenwoordig is het de coachtaal die het verbeteridioom van de straathoekwerker van weleer heeft omgeturnd in een snikkend opgewekt werkersbijendialect waar geen ontsnappen aan mogelijk is. Iedereen weet immers na bijna zeven jaar economische crisis dat er voor jou tien anderen staan te trappelen wanneer je niet subiet meebeweegt met het nieuwe ‘eigenaarschap’ in je werk. Wanneer je niet uitblinkt in een ‘positieve grondhouding’. Wanneer je niet 24/7 beschikbaar bent of anderszins laat blijken dat je er altijd bent: op je sociale mediafoon, op je Senseo iPad of op je Fakebook. Dat je denkt in oplossingen in plaats van in problemen. Dat je dromen in gedrag vertaalt en je gedrag omzet in successen. Het ene succes na het andere. De eerste stap die je zet is de stap op weg naar je vervolmaking. Zelfs Randstad blubbert het nu ook: ‘worden wie je bent’. Jij, je postcode en je hele gezamenlijke vriendenloterij. Of ben ik nou erg negatieverig bezig? Bedenk dan eens dit.
Erg, erger, ergst 
De Nederlanders zijn het depressiefste volkje van Europa. Niet gedacht hè? Depressiviteit rukt wereldwijd op. Het aantal levensjaren dat mensen ernstig ongemak ondervinden door depressie steeg sinds 1990 met ruim 37 procent. Nederland is het 'depressiefste' land van Europa. Onderzoekers van de Universiteit van Queensland presenteerden het Global Burden of Disease 2010, wat geldt als de meest uitgebreide studie naar ongemak en dood door ziekten. De studie wordt vrijwel jaarlijks geactualiseerd. De absolute groei in depressieve levensjaren die zij vonden, is in zijn geheel te wijten aan de bevolkingsgroei en vergrijzing. ‘Steeds meer mensen komen op de leeftijd waar depressiviteit zich frequenter voordoet’, schrijven de onderzoekers. De onderzoeksresultaten staven de opvatting dat deze vormen van depressie aandacht verdienen. Temeer omdat depressiviteit het risico vergroot op zelfmoord en hartziekten.
Burgerkracht... 
In 2013 hebben 1854 mensen in Nederland een einde aan hun leven gemaakt (Bron: CBS). Dat is het hoogste aantal zelfdodingen ooit, meer dan vijf per dag. Het aantal zelfdodingen steeg voor het zesde achtereenvolgende jaar; het zijn er 101 meer dan in 2012. Vooral onder mensen tussen de 40 en 65 jaar is de stijging groot. Van de geslaagde suïcides wordt zo'n 70% gepleegd door mannen. Nederlanders zijn meer ‘alleen’ dan ooit tevoren. Het aantal eenoudergezinnen in Nederland zal, zo voorspelt het CBS, in 2016 de 500.000 halen. De groei van het aantal alleenstaanden tussen de 30 en de 65 zal in 2030 de anderhalf miljoen bereiken. Ondanks allerlei datingsites en andere moderne middelen om de op drift geraakte seksen te koppelen zullen veel singles naar verwachting permanent alleen blijven. Deze vorm van ‘solowelvaart’, mogelijk gemaakt door het eenverdienersmodel van hoogopgeleide Nederlanders, gaat ten koste van de mentale gezondheid van diezelfde ‘eenzamen’. Er is alle reden om ongerust te worden over dit wegvallen van intieme familiaire sociale netwerken in het hier en nu, over de opmars van geestesziekten, over het verdwijnen van het solidariteitsprincipe in de samenleving en de om zich heen grijpende tweedeling in de zorg als gevolg van een weinig evenwichtige verdeling van de welvaart. Deze ontwikkelingen zullen naar verwachting eerder toe- dan afnemen. Ondanks een over ‘co-creatie’, ‘actief burgerschap’, en ‘eigen burgerkracht’ wauwelende overheid die het allemaal ook niet meer weet.

Een pgbeetje 
TNO - Innovation for Life heeft in opdracht van het Zorginstituut Nederland voor een aantal representatieve ‘broedplaatsen’ in Nederland een realistische inschatting gemaakt van de toekomstige vraag naar zorg door op basis van demografische en sociaal-culturele ontwikkelingen (2012-2030), prognoses van functioneringsproblemen, chronische aandoeningen, psychische aandoeningen, psychosociale problemen en verstandelijke beperkingen1. Het aantal mensen met psychosociale problemen (eenzaamheid, angst, depressiviteit, suïcidaliteit, etc.) in de broedplaatsen is omvangrijk en neemt toe. In Amsterdam en Rotterdam loopt bijvoorbeeld 14% van de mensen van 19 jaar en ouder risico op ernstige vormen van eenzaamheid. Ook het aantal mensen met (ernstige) psychische aandoeningen is omvangrijk en neemt toe. In 2030 loopt in Amsterdam en Rotterdam gemiddeld 11% van de volwassen bevolking risico op een psychische aandoening. In Friesland heeft in 2030 zelfs 19% van de bevolking van 18-64 jaar een psychische aandoening. Dat is één op de vijf mensen. Dat zijn niet misselijke tsunami’s van mentale ellende waar we in al onze kortzichtige positiviteit op afstevenen. En nu al kunnen we een pgbeetje niet een beetje op tijd krijgen waar men er recht op heeft. Daar word je niet blij van.




1 ‘Indicatie van de zorgvraag in 2030: Prognoses van functioneren en chronische aandoeningen’, Rapportage TNO - Innovation for Life, augustus 2014.

donderdag 30 december 2010

DE GRENZELOZE GENERATIE

van de IK-cultuur naar het NU-denken
Het eerste decennium van de 21ste eeuw is voorbij. De oudste kinderen geboren in de nieuwe eeuw zijn nu tien jaar. Ze zijn de jongste telgen van wat in generatieonderzoek en onder trendwatchers ‘de grenzeloze generatie’ wordt genoemd. Deze tieners heten voorlopig ook wel de ‘Millennium-generatie’. In hun boek ‘De grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders’ bezien Frits Spangenberg en Martijn Lampert het karakteristieke landschap van leeftijden in de afgelopen zestig jaar. Onderzoeksbureau Motivaction heeft daartoe 25 jaar representatief diepteonderzoek gedaan onder jeugdigen.


1941-1955 – De Protestgeneratie
De generatie van vlak na de oorlog noemen we de babyboomers of de ‘protestgeneratie’. Opgevoed in veelal christelijke waarden en normen door de ‘Vooroorlogse generatie’ (1910-1930) en de ‘Stille generatie’ (1931-1940) is dit de generatie van het hippiedom met als mijlpaal mei 1968; de grote protesten en de studentenoproer in heel West-Europa. Wat waren de normen en waarden van hun opvoeders? Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Een groot arbeidsethos in combinatie met zichtbare littekens van de 2e Wereldoorlog. Maar de babyboomers legden voor een groot deel deze normen en waarden af. Dat ging van ‘au’. Het was een roerige tijd. De samenleving ontzuilde en ontkerkte, zoals de generatie van nu ‘ontvolgt’ en ‘ontvriendt’. De hippies waren van de ‘flower power’, de vrije seks en het vrijelijk gebruik van drugs. Het is ook de tijd van de eerste grootschalige bejaarden- en verzorgingshuizen. De babyboomers zijn tot grote welvaart gekomen in een era van onbegrensde mogelijkheden en het is de generatie die van zichzelf meent met de welvaart ‘redelijk verantwoord’ te zijn omgesprongen.
De Stille generatie en de generatie Nix verbonden met hét geluidslijntje van de generatie X: de iPod.

1956-1970 – Generatie Nix
‘De verloren generatie’, ook wel de generatie Nix genoemd. De generatie die momenteel rond de 50 jaar oud is. De kruisraketten-generatie. Het is de generatie die lang heeft moeten wachten op het vrijkomen van de maatschappelijke posities die bezet werden (en deels nog worden) door de babyboomers. Inmiddels is de verloren generatie politiek en bestuurlijk wel zeer invloedrijk aan het worden. Het is de generatie die moest kampen met massale jeugdwerkeloosheid, het IJzeren Gordijn van de koude oorlog en de nucleaire dreiging (neutronenbom), het wegvallen van seksuele vrijheden met de intrede van aids. De generatie Nix moest ook een antwoord geven op de gevolgen van drugsverslaving en op depressie als volksziekte in Nederland. Zij maakten de opkomst van de therapeutisering van Nederland mee. Ik ben ok, jij bent ok en niemand was van hout… Kinderen uit deze generatie werden groot onder het sherry-matriarchaat en tijdens de tweede feministische golf. Het is de generatie van de krakers. Eenmaal volwassen maakten zij de enorm stijgende huizenprijzen mee, ze voerden strijd voor gelijke rechten voor homo’s en lesbo’s. Maar ze werden ook de ‘calculerende burger’ genoemd. Ze hadden ‘beleggingshypotheken’ en ‘spaarhypotheken’ en werden de kopers van de ‘woekerpolissen’. Als Yavis (young, attractive, verbal, intelligent and sociable) introduceerden zij het ‘onderhandelingshuwelijk’ en verschillende alternatieve samenlevingsvormen (‘hokken’, latten, het homohuwelijk). Het werd een no-nonsense generatie, de dinki’s (double income no kids), tweeverdieners, de anderhalfverdieners, het yuppendom. Een generatie die massaal ging scheiden tussen het veertigste en vijftigste levensjaar. De generatie Nix zag de dienstverleningstak in het Nederlandse bedrijfsleven enorm groeien, maakte de Internet-bubble (of dot-com bubble) mee en de opkomst van de ZZP-er, de ‘zelfstandige zonder personeel’.

1971-1985 - Generatie X
De generatie X wordt ook wel de ‘pragmatische generatie’ genoemd. Het zijn over het algemeen de ultra-gewenste en geplande kinderen. Ze werden opgevoed met meer dan uitstekende voorzieningen, gelijke kansen, ruime ontplooiingsmogelijkheden, veel eigen vrijheid en eigen keuze, veel nadruk op ‘jezelf zijn’, een grotere etnische diversiteit. Het werden de kinderen die volwaardig mochten meepraten in het ‘onderhandelingshuishouden’. Als nageslacht van de babyboomers en de ‘verloren generatie’ heeft de generatie X de traditionele waarden en normen van de Nederlandse samenleving voor een groot deel afgelegd of nooit meegekregen. Het werd een generatie met een grote vrijheid om te reizen. De eco-trips en adventure reizen naar verre bestemmingen werden massaal door de volwassenen van deze generatie benut. Grenzeloos zijn ze ook vanwege hun toegang tot mondiale informatienetwerken, het deelnemen aan de global society. Het werd de eerste ‘gaming’-generatie, met grote belangstelling van Internetspellen als Second Life, Farmville en het nieuwe fenomeen van de gokverslaving. Ook het wegvallen van familieverbanden maakt deze generatie grenzeloos. Het zijn merendeels kinderen uit één-ouder-gezinnen: de generatie met het grootste aantal gescheiden ouders sinds het begin van de 20ste eeuw. Zij zijn van het part-time werken, tijd voor jezelf, geen carrière willen maken. Ze werden de exponenten van de partydrugs (XTC, cocaïne, uppers en pep), de gedoogde softdrugscultuur, van house party’s en geweldig dichtbevolkte dance feesten. Maar het is ook de generatie die geneigd is om keuzes uit te stellen. Er ontbreekt een stimulans of een disciplinaire dwang. Het wordt ook wel de ‘patatcultuur’ of de generatie X genoemd. Alles gaat vanzelf. Denken ze.

De grenzeloze generatie is van de jeugdtaal, de straattaal, de sms-taal, de gangs en stadsbendes.

1986 en verder – Generatie Y
Heel veel namen circuleren er voor deze generatie. De ‘generatie Y’: de jeugdcultuur of de ‘Digitale generatie’. Ook wel de grenzeloze generatie genoemd. Of de achterbankgeneratie (door de ouders per MPV vervoerd van en naar school en allerhande activiteiten). De kinderen met de bomvolle agenda’s (personal organizers) waarin alles ‘leuk’ moest zijn. Paardrijden, vioolles, dansen, sporten en ook nog eens de generatie met een opvallend groot aantal; ‘hoog-begaafden’, ADHD-ers en autisme-spectrum-stoornissen. De gevalletjes van jeugd-burnout. Toch zijn dit de jongeren in de samenleving die slimmer, sterker en mondiger zijn geworden. YouTube, Hyves, MySpace, Facebook, gaming, Nintendo, Wii; hele marktverschuivingen maakten de grenzeloze generatie tot target en tienertrends tot lifestyle-concepten. Het is dan ook de generatie met vaak grote startschulden: dure mobieltjes, merkkleding, merkschoenen, merktassen. Het is de generatie van de ‘accessoires’ en van de must-haves. Weinig realistisch besef van eigen verdiencapaciteit en gepreoccupeerd met instant succes: beroemd en rijk worden (X-factor, The Voice of Holland, So you think you can dance, Hollands Next Top Model). De paparazzi pubers die de massale digitalisering van de fotografie op Flickr en Twitter vertaalden in jolige egokiekjes, met designer zonnebril en een indrinkmix. De Breezer babes, de drankketen, de groepsfeesten (danceparty’s), benchdrinking, happy-slapping, blasé en, zo lijkt het, weinig geëquipeerd voor een arbeidzaam leven.
De generatie Y is van de jeugdtaal, de straattaal, de sms-taal, de gangs en stadsbendes. De trendgevoelige generatie waaraan enorm veel geld wordt verdiend en die kampt met een relatief groot aantal jongeren dat aan depressies lijdt, aan verslavingen van verschillende soort en vorm. Tot slot: ze heten ook wel de ‘Pamper-generatie’, hun weerbaarheid is vaak schijn. Het stijgend aantal zeer jeugdige suïcides, de toename van het aantal Pro-Anna meisjes, de dikste generatie die Nederland ooit kende en de generatie met het grootste aantal afgekeurde Wajong-jongeren ooit; al die connotaties zouden ons zorgen moeten baren.
De trendgevoelige generatie waaraan enorm veel geld wordt verdiend

Wat wil je zelf lieverd?
Voor de bron van een deel van de minder gelukkige kwalificaties van zowel de pragmatische, als de grenzeloze generatie moeten we, zoals altijd, bij hun opvoeders te rade gaan. En wat zien we? De generatie Nix, maar ook de babyboomers hebben het moeilijk met ouder worden. Beide generaties kennen het voorland: de vergrijzing van Nederland en de eenzaam makende institutionalisering van de ouderenzorg op maat. Op mondjesmaat. Het geld is op, we moeten de tering naar de nering zetten en het is zeer de vraag of beide generaties het pensioen zullen gaan genieten dat hen een leven lang werd voorgespiegeld. Dan blijven we toch gewoon jong?
Gezellig samen met je kinderen blowen op de bank. Of je tieners laten ‘indrinken’ in de woonkamer. Het lijkt geweldig, maar de Nix ouders zijn grenzeloos geworden. Opvoeders die menen dat de jeugd geen grenzen nodig heeft. Geen wonder dat we de kinderen de ‘grenzeloze generatie’ zijn gaan noemen.
‘Alles kan, alles mag en niets heeft consequenties’, zegt Frits Spangenberg, samen met Martijn Lampert de auteur van het boek over de 'grenzeloze generatie'. ‘Jongeren geboren vanaf 1986 groeien op tot burgers die hoofdzakelijk met zichzelf bezig zijn, nauwelijks sociaal betrokken zijn en weinig of geen remmingen kennen'. De twee sociologen constateren dat volwassenen voornamelijk met hun kinderen willen ‘meedoen’, in plaats van een gids voor ze te zijn. ‘Ouders willen jong zijn en nemen steeds meer van de jongerencultuur over in plaats van een steun te zijn. Ze verzuimen het om grenzen te stellen. Ze willen het zo graag leuk houden. Daardoor worden hun kinderen niet snel volwassen’. (Dick Hofland, dinsdag 01 december 2009 in De Stem)
'Nee, eerst op contacts drukken en dan op redail'

Geen banger hart
Deze generaties opvoeders koketteren krampachtig met de eeuwige jeugd. Ze doen dat door aspecten van de jeugdcultuur uit de generatie X en de grenzeloze generatie zodanig te internaliseren dat er rolverdwazing ontstaat. Ze willen jong blijven. De moeder uit de oude Era Margarine spot die 'net zo slank als haar dochter' blijft, is nu de vrouw van de botox-injecties, de ooglift, de blonde highlights en het anusbleken. De vader van deze generatie verjongt in sportscholen, gebruikt anti-rimpel crèmes en koopt de prijzige gadgets die behoren bij zijn midlife crisis. Vader en moeder zijn gescheiden natuurlijk en bevolken ieder voor zich de e-dating sites en parenclubs van ons land op zoek naar een nieuwe jeugdliefde.
De laatste babyboomers zijn de zestigers van nu, maar ze willen het niet zijn. De eerste telgen van de generatie Nix zijn de vijftigers van nu, maar je moet het niet hardop zeggen. Ze zijn zo jong als ze zich voelen. En dat is piepjong. Zo jong dat hun kinderen er een beetje besmuikt om moeten lachen.
‘Er is geen banger hart, geen banger hart dan dat van mij. 't Kan zo niet langer anders keert 't zich nog tegen mij’, zingt de eeuwig jonge Cliff Richard van het Nederlandse levenslied, Rob de Nijs, achtenzestig en één van de eerste bayboomers. Maar dat zou je niet zeggen als je hem ziet.





© Taco Meeuwsen, all rights reserved.