HOCUS LOCUS

The Empathic Civilisation

2011-08-14T22:09:00.000+02:00

THE RUNELORDS

2011-08-11T19:43:00.002+02:00

In a time of myth and legend, among the Runelords it is told that there was once One True World, whole and perfect.

De teaser
Elke fantasyserie moet iets hebben waar je als lezer compleet verslingerd aan raakt. The One Ring in ‘Lord of the Rings’ is zoiets. De ring heeft een verslavend potentieel, het kleinood is begerenswaardig en destructief tegelijkertijd…my precious. Alles draait om de ban van de ring. In ‘The Wheel of Time’ is het dat controversiële channelen en de wijze waarop Robert Jordan het fenomeen uitbouwt, zodat je er als lezer op bijna pathologische wijze door gebiologeerd raakt. ‘A Song of Ice and Fire’ heeft ‘The Wall’, de muur van ijs die werelden gescheiden houdt en waarvan de verdediging een ondankbare en grimmige taak is. Die muur, zowel de enormiteit ervan als de symboliek, maakt dat je als lezer (alle gekonkel om de Iron Throne door de adelijke families van Westeros, The North en The South ten spijt) wilt weten of het de mens gegeven is het kwaad buiten de deur te houden en ten koste van wat.

Horror
Er is een fantasyserie die het ingrediënt waardoor je gebiologeerd raakt en verder wilt lezen, heeft ontwikkeld tot een ‘beschamende economie’. Zo gruwelijk en zo eng is op de keeper beschouwd deze vorm van misbruik in de serie uitgewerkt dat ik er lang onrustig van was. Ik heb het over ‘The Runelords’ van schrijver David Farland.

Endowments
Zijn feodale maatschappij van de continenten Rofehavan, Inkarra, en Indhopal stoelt op het brandmerken van onderdanen en horigen. Het brandmerk in kwestie is een ijzer in de vorm van een runeteken. Brandmerken doet ongelooflijk pijn. ‘Faciltators’, prevelende magiërs die het gloeiende bloedijzer hanteren, zorgen voor een opmerkelijke overdracht van talenten tijdens de ceremonie van schroeiend vlees. Met het runeteken gebrandmerkte onderdanen geven een schenking van een bepaalde eigenschap. Ze schenken schoonheid, kracht, doorzettingsvermogen aan hun heer of dame. Of ze schenken gezichtsvermogen, stemgeluid, gehoor. Wat ze schenken zijn ze kwijt. Iemand die zijn gezichtsvermogen schenkt wordt blind, iemand die uithoudingsvermogen of kracht schenkt wordt een bedlegerig wrak. In de heer of dame stapelen de schenkingen zich op. Maar alleen zo lang als de schenkers in leven blijven. Een heer met twintig schenkingen van ‘kracht’, raakt alles kwijt als zijn rivaal de zwaar beschermde burcht die is volgestouwd met zijn kreupele onderdanen weet te vinden en hen allen uitmoordt.

The Voice
De heer Raj Ahten van Indhopal heeft ontelbare schenkingen van schoonheid, kracht en stem. Zijn stem, The Voice, veelvoudig versterkt door alle schenkingen, is onweerstaanbaar. Tegenstanders leggen huilend de wapens neer als hij fluistert. Maar Ray Ahten is geen lieverdje. Eerder het vleesgeworden kwaad. Gaborn Val Orden moet het tegen hem opnemen. Gaborn heeft twijfels over het verkrijgen van schenkingen door zijn onderdanen te brandmerken. Maar hij zal wel moeten. Of is er een andere weg?

Greenpeace
David Falrand introduceert Gaborn Val Orden als de nieuwe Earth King. 'Erden Geboren' was de eerste menselijke Earth King. De naam is veelzeggend. Een Aardkoning, een geboren groene denker die zijn krachten put uit de aarde zelf en al wat groeit. Maar de aarde is niet alleen maar vruchtbaar, lieflijk en paradijslijk. O nee. Onder de grond roeren zich de Reavers, intelligente wormreuzen met een ingewikkelde maatschappij en met trek is al wat menselijk is.

De serie
Acht boeken verschenen er inmiddels in de serie The Runelords. Het wachten is op het negende en laatste boek: ‘A Tale of Tales’. De schaamtevolle economie van de schenkingen door brandmerken is het meest compleet uitgewerkt in het eerste boek: ‘The Sum of All Men’, waarin we leren hoe heren meer dan de som der delen worden.

Delusional positivism

2011-08-11T11:06:00.000+02:00

THE WHEEL OF TIME

2011-08-09T18:23:00.028+02:00

The Wheel of Time turns, and Ages come and pass, leaving memories that become legend. Legend fades to myth, and even myth is long forgotten when the Age that gave it birth comes again.

Beetje toveren
Robert Jordan (1948-2007), auteur van de overweldigende fantasyserie ‘The Wheel of Time’ behoort without a shadow of a doubt tot de allergrootste schrijvers in het genre. Het epos ‘The Wheel of Time’ kent een verbluffende massa fans en volgelingen, waaronder ikzelf. Geweldig aan de boeken van Jordan is, naast de overtuigende schildering van een veelheid van zeer grondig uitgewerkte culturen, landen en talen, de werkelijk vileine metafoor van het fenomeen ‘channeling’ dat door heel de serie een rol van grote betekenis speelt.
Channelen kan niet iedereen. Het is een soort vervuld raken van onvermoede krachten, samengebald in energiebundels waarmee verdraait veel kan worden bereikt als je er wat handigheid in krijgt. Je doet het door te tappen van de bron, the True Source. Je ‘omarmt’ die bron, tenminste als je er een beetje aanleg voor hebt. Er zijn twee versies van de bron: saidar en saidin. De eerste is voorbehouden aan vrouwen, de tweede aan mannen. Maar saidin is een besmette bron. Hoe dat is gekomen, is een verhaal op zich. Feit is dat mannen koste wat het kost weerhouden moeten worden van het channelen met saidin. Mannen maken er een potje van en roepen destructieve krachten op. Door wie moeten de mannen van die verboden vrucht worden weggehouden? Door in congregaties georganiseerde channelende vrouwen, zeg maar een hele orde van super-Jomanda’s, de nonnen van Tar Valon, de Aes Sedai. Aes Seadai doden, martelen en kwellen om bestwil mannen die kunnen channelen en als ze niet doden dan ‘stillen’ ze de betreffende vent wel. To still heeft in de verhalen van Jordan wel wat weg van mentale castratie. De konkelende congregatiepolitiek van de Aes Sedai is door Jordan zo treffend uitgewerkt en verwoord, dat je als lezer niet anders kunt dan parallellen trekken met het gewone leven.

Staartbijter
De nonnen van Tar Valon dragen een 'Great Serpent Ring', gemodelleerd naar een slang die zichzelf in de staart bijt, de 'ouroboros'. Één van de oudste mythische symbolen ter wereld dat de cyclische voortgang van de tijd verbeeldt. Ook een slangmotief dat we terugvinden in het paradijs by the way.

Matriarchaat
Laat er nou ook een machtige zeevarende natie zijn, de Sanchean, die een rijke traditie kent in het gijzelen en onderwerpen van vrouwen die bekwaam zijn in het channelen. De matriarchale Sanchean hebben een geheel eigen missie in de complexe verhaallijnen van ‘The Wheel of Time’, uitmondend in het onderwerpen van grote groepen Aes Sedai door ze een metalen kraag met ketting om te doen. De kraag heet in de oude taal van de Sanchean (hoe kan het anders) een a’dam. Lachen.
Het is maar één van de psychologisch zeer overtuigend uitgewerkte magische-machinaties waarmee het plot van 'The Wheel of Time' is verrijkt. Jordan is een meester in het vertellen van een dik verhaal, met plannen achter plannen. The plot thickens....

De hele reeks in beeld:

New Spring
The Eye of the World
The Great Hunt
The Dragon Reborn
The Shadow Rising
The Fires of Heaven
Lord of Chaos
Crown of Swords
The Path of Daggers
Winter's Heart
Crossroads of Twilight
Knife of Dreams
The Gathering Storm, voltooid door Brandon Sanderson
Towers of Midnight, voltooid door Brandon Sanderson
A Memory of Light, moet nog verschijnen

Kassa
Jordan overleed in 2007 terwijl hij werkte aan het laatste boek in de serie. Hij liet zoveel mogelijk notities achter zodat een andere auteur zijn werk zou kunnen voltooien. Na zijn dood koos zijn weduwe Brandon Sanderson uit om 'The Wheel of Time' te voltooien. Sanderson heeft drie boeken nodig om de serie te voltooien. Er zijn geluiden die menen dat het rekken van het plot uitsluitend de kassa dient. Fans maakt het weinig uit, die willen niet dat de serie ophoudt. Boek 12 en 13 zijn inmiddels verschenen. Het wachten is op het laatste deel, boek 14, 'A Memory of Light'. En dan de film natuurlijk.

Fantrailer voor 'The Wheel of Time'. Sinds 2008 heeft Universal Pictures de rechten in handen.

Kwaliteit en kwantiteit
'The Wheel of Time' combineert met grote vaardigheid elementen uit de Europese en Aziatische mythologie. Het werd ook gedeeltelijk geïnspireerd door Leo Tolstoys War and Peace. De serie verwierf bekendheid en won prijzen vanwege de grootse, epische opzet, de gedetailleerdheid en de goed ontwikkelde magische symboliek, maar ook door het grote aantal complexe verhaallijnen en karakters. Acht van de dertien inmiddels verschenen delen bereikten de top van de New York Times bestsellerslijst. In augustus 2008 waren er van 'The Wheel of Time' wereldwijd al meer dan 44 miljoen exemplaren verkocht. Een ongekend aantal. Naast de boeken verscheen er ook een computerspel, een roleplaying game en een muziekalbum.

Game of Thrones

2011-08-08T09:23:00.015+02:00

'Game of Thrones' is een Amerikaanse tv-serie die op vrij nauwkeurige wijze de verhaallijn volgt van de epische fantasyserie A Song of Ice and Fire, geschreven door George R. R. Martin. Het verhaal speelt zich af in een fictieve middeleeuwse wereld, vooral op het continent Westeros, maar ook op Essos. Zowel in de boeken als in de tv-serie in het realiteitsgehalte groot. Grimmig en invoelbaar, met een redelijke portie mythologie. A Song of Ice and Fire is veel 'gewoner' dan bijvoorbeeld 'In de Ban van de Ring' of die andere grote fantasyserie van dit moment: 'The Wheel of Time' (13 boeken) van de overleden auteur Robert Jordan.

Een schitterende rol van Sean Bean als Lord Eddard Stark, the King's Hand.

De meeste personages in de boeken van Martin zijn menselijk, maar door de serie heen worden ook andere rassen voorgesteld, zoals de koude en genadeloze Anderen, de wildlings en de reuzen die ver achter de muur in het Noorden leven en de draken uit het Zuiden. Er zijn drie verhaallijnen in de serie: de oorlog om de Troon van Westeros tussen verschillende adellijke families; de groeiende dreiging van de Anderen en de bescherming van de muur in het Noorden en de ambities van Daenerys Targaryen, moeder van draken, de verstoten dochter van een koning die vijftien jaar eerder werd vermoord en nu de troon van Westeros wil opeisen.

De trailer van 'Game of Thrones'.

Wie de boeken van Martin in het Engels heeft gelezen, of leest, wordt niet teleurgesteld bij het bekijken van 'Game of Thrones'. Karakterollen overtuigen, landschappen, sets en effecten: het is allemaal heel professioneel gemaakt. Het epos A Song of Ice and Fire bestaat vooralsnog uit vijf boeken. Boek 6 en boek 7 moeten nog verschijnen.
1. A Game of Thrones
2. A Clash of Kings
3. A Storm of Swords
4. A Feast for Crows
5. A Dance with Dragons
6. The Winds of Winter
7. A Dream of Spring

STUKJES SINGLE [8]

2011-08-06T21:47:00.016+02:00

Dubbele moraal
Vreemdgaan is van alle tijden. We denken te weten hoe mannen zich gedragen voor, tijdens en na het overspel. Maar ook vrouwen lijken vaker vreemd te gaan zonder spijt dan over het algemeen wordt aangenomen. Het aantal vrouwen dat vreemdgaat is bovendien veel groter dan we doorgaans willen geloven. Niet zo heel vreemd overigens, want voor elke man die vreemdgaat, is een vrouw nodig om het te laten gebeuren.

Zoete wraak
Twee babbelglossies, Celebrity en Top Santé, onderzochten in 2007 gelijktijdig wat hun lezeressen van vreemdgaan vinden. Van de Celebrity-lezeressen is 45% wel eens vreemdgegaan en van de gemiddeld iets oudere Top Santé-lezeressen zegt 22% wel eens vreemd te gaan. Ruim 1400 dames reageerden op de enquête van Top Santé. Van de 22% die toegeeft vreemd te gaan, heeft tweederde geen spijt. Opmerkelijk is dat 91% van de lezeressen wel vindt dat overspel niet kan. De redenen die de dames opgeven voor hun vreemdgaan:
• een doodgebloede relatie;
• een vonk die overslaat;
• wraak nemen op hun man die eerder is vreemdgegaan

Puur voor de seks
Aan de enquête van Celebrity deden zo'n 1500 vrouwen mee. Van hen zegt 45% wel eens vreemdgegaan te zijn. 60% van de Celebrity-lezeressen hanteert daarbij als motto: wat niet weet, wat niet deert. Toch wil 86% het wel graag weten als de eigen vaste partner vreemd zou gaan. De dubbele standaard. De redenen die de gemiddeld wat jongere dames van dit blad (tussen de 20 en de 30 jaar) opgeven voor hun vreemdgaan:
• puur voor de seks (33%);
• omdat de relatie niet veel meer voorstelt (46%);

Vreemdgaan is niet okee
Jongere vrouwen lijken dus makkelijker vreemd te gaan dan oudere. Maar helemaal betrouwbaar is die uitspraak natuurlijk niet. Net als de beide enquêtes overigens. Wel opvallend is dat in beide leeftijdsgroepen de vrouwen die vreemdgaan van zichzelf goedkeuren dat ze het doen, maar de partner zou dumpen als die vreemdging. 57% van de Celebrity-lezeressen zou de relatie zonder pardon verbreken als blijkt dat de ander vreemdgaat, van de Top Santé-lezeressen doet 55% dat. Alle cijfers op rij:

Wat niet weet, wat niet deert
Seksblog heeft een soortgelijke enquête uitgevoerd op internet onder mannen en vrouwen. Bijna 3500 mensen stemden op de poll van deze website. Volgens 32% van de stemmers is buiten je relatie met iemand naar bed gaan, iets dat ‘je kan overkomen’. 30% van de stemmers vindt dat een relatie betekent dat je voor altijd seksueel trouw blijft aan een persoon. 18% gaat stiekem vreemd en vindt dat de eigen partner het niet hoeft te weten als je eens buiten de deur vrijt. Vreemdgaan mag, vindt 10% als de ander het maar weet of als je daar samen in de relatie (ooit) iets over hebt afgesproken (8.9 %).

STUKJES SINGLE [7]

2011-08-06T19:00:00.008+02:00

Koekjes voor het bloeden
De meisjes van Verkade zitten te soppen. Het is de meest veelzeggende en onsmakelijke reclame van het koekjesmerk. Niet gezien? Drie inpakmeisjes van Verkade zitten in de kantine aan een kopje thee waarin ze een koekje dopen. Dat is iets dat Nederland al ruim een eeuw doet en daar wil Verkade ook in de eenentwintigste eeuw graag reclame voor blijven maken. Een kittige bedrijfsleidster duwt een loodgieter het toneeltje binnen. De loodgieter ziet er uit als zo’n stripper van de Chippendales en helemaal niet zoals een loodgieter er doorgaans uitziet. ‘Mmm, lekker’, zeggen de meisjes van Verkade tegelijk. Koekje of loodgieter? Lijkt me wel duidelijk. De bedrijfleidster duwt de loodgieter vooruit met de woorden: ‘Dáár lekt het’. Zodat de hunk zonder hersens maar niet zal denken dat de drie meisjes ‘lekken’. Als de bedrijfstante even later weer langs de drie grietjes loopt, merkt ze spottend op: ‘Zitten we lekker te sssoppen dames?’ Dat werkwoord ‘soppen’ wordt net iets te nadrukkelijk gezegd. Er komt een soort tweede loodgieter binnen, hunkstyle, maar dan nog blonder. Een reserveloodgieter zeg maar. ‘Nou, ook lekker’, zeggen de drie meiden weer. En dan sluit het spotje af met zoiets als dat de meisjes van Verkade 'weten wat ze lekker vinden'. Ja, ja.

Het clipje dat Verkade van de oorspronkelijke reclame op YouTube laat zien is ingekort. Even smakeloos maar korter.

Male cast? Koekmale
Er is van alles vreselijk mis met deze reclame. En met de samenleving die dit wel een aardige commercial lijkt te vinden. Laten we de scène eens omdraaien. Er zitten drie inpakkers van Verkade wijdbeens en in lichtgrijze joggingbroeken aan het bier. Dan komt er een gekostumeerde bedrijfsleider binnen die een extreem kortgerokt schoonmaakstertje met stoomstofzuiger voor zich uitduwt. Het schoonmaakstertje wordt gespeeld door Georgina Verbaan, waarvan we inmiddels beyond a shadow of a doubt weten dat haar borsten echt zijn volgens zo’n beetje elke zichzelf respecterende tabloid. ‘Wauw, lekker’, zeggen drie kerels tegelijkertijd. Biertje of schoonmaakstuk? Lijkt me klip en klaar nietwaar? Het maatpak duwt de sanitaire stripster vooruit met de woorden: ‘Dáár moet je zuigen’. Zodat de babe zonder brains maar niet zal denken dat die drie kerels gezogen moeten worden. Als de bedrijfsleider even later weer langs de drie bierdrinkende mannen loopt, merkt hij spottend op: ‘En schuimt het vvvoorvocht al?’ Dat zelfstandig naamwoord ‘voorvocht’ krijgt een veel te vette ‘v’ mee. Er komt een tweede, Aziatische hulpdame in de huishouding binnen, babestyle maar dan nog geiler. ‘Mmm, ook heel lekker’, brommen de drie jongeheren op rij. En ook nu weer sluit het spotje af met de kreet dat de jongens van Verkade weten wat ze lekker vinden. Jawel.

Haar bronst
Je mag drie keer raden hoe lang de omgekeerde versie van deze commercial op de Nederlandse televisie vertoond zou mogen worden. Zo kort ja. Maar als we meisjes zien soppen dan komen de spindokters van de STER er mee weg. Waarom? Vanwege wat recent door een Beatrijs Ritsema wel de ‘verwijving’ van de samenleving is genoemd. Een soort slap en impotent aftreksel van de tweede feministische golf uit de begin jaren zeventig van de vorige eeuw. In deze zogenaamd vrijmoedige staat van de ‘Rozegeur en Wodka-Lime’-vrouw van vandaag mag het visualiseren van en het zinspelen op de seksuele opwinding van ‘meiden’ ineens een stuk openbaarder, grover en dubbelzinniger dan twintig jaar geleden nog denkbaar zou zijn. En ook een stuk platter dan de politiek correcte wijze waarop we het libido van de man tegenwoordig nog in beeld mogen brengen. We noemen het een verworvenheid. Zelfs hele groepen vrouwen noemen dit ‘winst’. Het komt niet in hen op dat ze net zo stereotiep en stigmatiserend worden geportretteerd als hun mannelijke evenknieën. En het lijkt ze niet te deren dat ze ronduit vulgair zijn. Met bubbels. Ze zijn gewoon lekker geil en soppen al op hun stoel bij de aanblik van een ingepakte loodgieterslul. Tiete-kont-tiete-kont-tiete-kont jaja. ‘Kopje koffie glazenwasser?’ ‘Koekje erbij?’ Kennelijk verkeert een hele generatie jonge zelfbewuste, werkende vrouwen in een van mannen afgekeken bronst en moeten we daar vooral heel erg veel van horen en zien.

STUKJES SINGLE [6]

2011-08-05T08:31:00.017+02:00

Spuit Elf
De pornofilm is nog altijd het bastion van presterende mannetjes en neembare vrouwtjes, al lukt het de laatsten om met wat acteerlessen in een workshopje hier en daar steeds duidelijker te articuleren wat ze lekker lijken te vinden - met het f-woord in vrijwel elke uitroep. Fuck! Da’s method-acting meat-style. Even een treurige observatie over het échec van elke pornofilm?

Het recept: aan het einde van negen van de tien voorspelbare reeksen driloefeningen in een x-rated filmpje moet de man klaarkomen. Je zou willen dat zoiets eens niet hoefde. Maar het leven van een ster is anders. Teneinde het hoogtepunt te bewerkstelligen, zal hij treurig en tandenknarsend langdurig aan zijn lul staan rukken. Als het dan uiteindelijk lukt om met zijn geheel eigen techniek (en een dosis coke) het orgasme te produceren waarop de cameraman heeft gewacht, dan sjort de faun brullend zijn goedje over het bij voorkeur stevig in de greep gehouden hoofd van de vrouw. Dubbele treurnis alom. Het orgasme kan in de pornowereld nog slechts bij hoge uitzondering door een vrouw bij de man worden opgewekt. Maar omdat mannen helaas niet net als vrouwen kunnen faken [1] [2], moeten de heren pornoacteurs de hand wel aan zichzelf slaan. Dat ze daarmee letterlijk ongelooflijk voor lul staan, wordt verbloemd door (1) het gebrul en (2) het met kennelijk fysiek overwicht in de ijzeren greep houden van het vrouwenhoofd dat het te plengen zoenoffer zodadelijk mag ontvangen. Een sneue vertoning die door La Cicciolina (Ilona Staller) en de Amerikaanse kunstenaar Jeff Koons in een serie gepimpte pornofoto’s onder de titel: ‘Made In Heaven’ tot veelbesproken kunst werd verheven in 1992. In de fotoserie ‘Made In Heaven’ plengt Koons inderdaad ook zijn streepje melkachtig vocht heel bestudeerd over en langs de bloedrode lippen van de als heilige maagd opgemaakte en neergevleide La Cicciolina. De laatste was al een Italiaans pornosterretje van enige faam en grote buste nog voordat Koons haar trouwde. Staller trouwde met Koons in 1991 en het publiekshuwelijk liep als snel op de klippen. Die trouwerij was het zoveelste kunstproject van de totaal ongrijpbare en verontrustend succesvolle kunstenaar. Dat in musea voor moderne kunst overal ter wereld hele drommen bezoekers zich besmuikt hebben staan te vergapen aan zo’n eendimensionale pornografische fotoserie is overigens het zoveelste bewijs dat het sprookje van de kleren van de keizer nergens zoveel opgeld doet als in de beau monde van de kunst, de mode en de porno.

[1] Meer dan 1 op 3 (35%) beweert bij elke seksuele gemeenschap een orgasme te bereiken; bij mannen is dat 45%, bij vrouwen 17%. Meer ervaren minnaars hebben meer kans op orgasmen bij seksuele gemeenschap: bijna de helft van de 35-plussers (48%) beweert iedere keer een orgasme te bereiken, tegenover minder dan 1 op 3 (32%) in de groep van 16 tot 20 jaar. Italianen komen het meest in aanmerking voor een orgasme bij elke vrijpartij (61%), gevolgd door de inwoners van Servië en Montenegro (56%) en de Macedoniërs (54%). Meer dan 1 op 10 Chinezen (11%) heeft nog nooit een orgasme gehad; ze worden gevolgd door de Finnen (10%), Indiërs en Zweden (beide 8%). Een kwart van alle respondenten heeft de voorbije 12 maanden een orgasme voorgewend; er is hier echter een groot verschil tussen de seksen: bijna 4 op 10 vrouwen (39%) veinst een orgasme tegen 17% van de mannen. De Macedoniërs en inwoners van Servië & Montenegro komen seksueel het best aan hun trekken: 82% heeft geen behoefte aan het veinzen van een orgasme; ze worden gevolgd door de Kroaten, Hongaren en Italianen (75%) (Uit: de Durex Survey 2004 – een mondiaal seksonderzoek)

[2] Erin Cooper van de Amerikaanse Temple University, onderzocht 366 vrouwen van 18 tot 32 jaar die toegeven weleens een orgasme te faken, Hij ondervroeg ze over hun seksuele gewoonten, redenen om te faken en hun intimiteitgevoelens voor hun partner. Een op de vijf vrouwen veinst weleens een orgasme. De meeste vrouwen houden hun partner voor de gek omdat ze ‘bang zijn voor intimiteit’ of omdat ze onzeker zijn over hun seksuele prestaties. Sommige vrouwen faken hun hoogtepunt om ‘het maar achter de rug te hebben’.

STUKJES SINGLE [5]

2011-08-03T18:59:00.016+02:00

Witte paarden
‘Ik zoek mijn prins op het witte paard’ - gelezen op een datingsite. Echt waar. De prins op het witte paard, waar heb ik dat meer gehoord? Het moet al een flinke tijd geleden zijn. Ergens in de vorige eeuw of zo. Tegenwoordig denk je bij de prins op het witte paard eerder aan omhooggevallen nieuw-geld terroristen in Hummers of andere glossy PCHooft-tractors die de ranglijst van de Quote 500 bestormen. Of aan fame-seeking loverboys die de mythe handig exploiteren en de Cinderella’s laten dansen naar hun pijpen voor de poen.

Fabeltje van het ogenblik
De dames van de datingsites zoeken er nog altijd naar: de prins op het witte paard. Het lijkt de meest hardnekkige mythe in matingland. Bijna net zo hardnekkig als het sprookje dat er van uitgaat dat mannen bij het zien van een naaktfoto van iemand van de andere sekse allereerst naar de tieten en de kut loeren en pas daarna de vrouw zelve in de ogen blikken. Diezelfde ranzige mythe gaat ook uit van de veronderstelling dat vrouwen bij het zien van een naaktfoto van iemand van de andere sekse eerst devoot naar de oprechte oogopslag kijken, dan een hele tijd niks en dan misschien een sluikse knipoog naar de genitaliën.

De hoer Madonna
Jawel, dat had je dus gedacht. Het blijkt na uitvoerig testen [1] precies omgekeerd te zijn. Vrouwen checken eerst de geslachtsdelen en mannen checken eerst de ogen. Tenminste wanneer de test zo uitgevoerd wordt dat liegen onmogelijk is. Want vrouwen liegen over hun instinctieve impulsen [2] en hebben er dus sedert mensenheugenis alle belang bij dat de culturele mythe in zijn oervorm: ‘de man die op vlees uit is en de vrouw die naar het karakter kijkt’, dat die mythe in stand wordt gehouden. Nu zal elke doorgewinterde hardcore feministe onmiddellijk opstaan en roepen dat vrouwen geleerd hebben over hun lusten te liegen omdat mannen hen eeuwenlang onderdrukt hebben en er óf hoeren óf gezeglijke moedertjes van hebben gemaakt. Toch lijken de onwillekeurige oogbewegingen van beide seksen eerder een veel meer voor de hand liggende verklaring te hebben in onze evolutionaire komaf. Ook daar is onderzoek naar gedaan. Door evolutiebiologen. Vrouwen zouden genoodzaakt geweest zijn een snelle, maar afgewogen genetische selectie te maken voordat de paring het genenmateriaal van de man zou voegen bij het hare. Mannen daarentegen hadden meer belang bij het in luttele seconden afvinken van de ‘zorgbekwaamheid’ van de aanstaande moeders van hun kinderen. Beide lange termijndoelen lijken de oogbewegingen te verklaren die diep in ons geworteld zijn gebleven en lust heeft daar maar heel zijdelings mee te maken. Lust en de finetuning van al onze zintuiglijke genoegens kwam pas veel later. Toen we ‘beschaafd’ werden.

[1] Oogbewegingen Amerikaanse psychologen van Emory University en Indiana University deden dit ‘eye-tracking’-onderzoek. Daarin werden de oogbewegingen gevolgd van mannen en vrouwen die keken naar plaatjes van heteroseksuele orale seks of geslachtsgemeenschap. De vrouwen keken sneller, langer en met een grotere accuratesse naar de geslachtsdelen in beeld dan de mannen. Die hadden juist meer oog voor gezichten, vooral dat van de vrouw, zo rapporteren de onderzoekers in het tijdschrift Hormones and Behavior.

[2] Liegen om bestwil (Bron: ABC.net, ThisisLondon/ZQCentral.com 2003) Terwijl mannen graag opscheppen over hun prestaties in bed, zijn vrouwen juist opzettelijk veel te bescheiden over hun seksleven. Ze liegen er over. In werkelijkheid hebben vrouwen gemiddeld echter net zo'n lange waslijst met bedpartners als mannen. Vanaf de jaren zestig worden er polls gehouden over het seksleven van mannen en vrouwen. Voor een onderzoek van het Journal of Sex Research werden 96 mannen en 105 vrouwen ondervraagd. Tijdens het onderzoek kregen sommige mannen en vrouwen te horen dat hun antwoorden anoniem zouden blijven, anderen werd verteld dat de antwoorden werden getest aan de hand van leugendetectors. Uit het onderzoek (en uit andere polls) kwam naar voren dat vrouwen hun liefdesleven romantischer afschilderen dan het in werkelijkheid is. Niet alleen liegen vrouwen over het aantal partners waarmee ze het bed delen, ook voegen ze wat jaartjes toe aan de leeftijd waarop ze worden ontmaagd en zijn ze onwaarachtig over masturbatie en het kijken naar pornografie. ‘Seks met jezelf’ zouden ze niet interessant vinden. Wanneer de onderzochte vrouwen echter te horen kregen dat hun antwoorden aan de hand van leugendetectors werden getoetst, bleken ze opeens een stuk eerlijker en openhartiger. Vrouwen liegen over het aantal sekspartners omdat ze nog altijd bang zijn om voor ‘hoer’ te worden uitgemaakt. Dat gevoel is zo sterk, meldden de onderzochte vrouwen, dat ze nog steeds niet eerlijk durven uit te komen voor hun seksgedrag.

Meer, meer
De constatering op zichzelf vraagt om nadere uitleg. Hoezo zijn vrouwen onwaarachtig over hun seksleven? Wie denk ik wel dat ik ben dat ik een hele gender zomaar even genitaal mag knippen en scheren? De ‘onwaarachtigheid’ (zeg maar Eva’s aandeel in de erfzonde uit het paradijs) ligt natuurlijk besloten in de mogelijkheid dat vrouwen een orgasme kunnen veinzen. Wel eens man zien faken? Vier van de tien vrouwen speelt dat spelletje tegenwoordig nog altijd. Twintig jaar geleden was dat aantal veinzende vrouwen nog vele malen groter, maar daarbij dient opgemerkt te worden dat ruim veertig jaar geleden het hele bestaan van een vrouwelijk orgasme voor de meeste vrouwen (en vrijwel alle mannen) totaal onbekend was. Er is dus veel gebeurd sinds het eerste McKinsey rapport en vrouwen zijn in snel tempo vertrouwd geraakt met een nieuw ontdekte seksualiteit. Toch blijft dus zelfs vandaag 39% een orgasme veinzen. Waarom vraag je je af. Ook daar zijn verschillende hypothesen over onderzocht. Het lijkt dat veinzen de vrouwen de mogelijkheid geeft te blijven denken dat ze geweldige minnaressen zijn. Dus net doen alsof de seks geweldig is, maakt dat je van jezelf kunt denken dat je goed vrijt? Het is een dubbele onwaarachtigheid als je het mij vraagt. Verder is het ook zo dat vrouwen veinzen zodat het hele gedoe maar in een wipje is afgelopen. Dat is de categorie die het geen biet interesseert of ze een goede minnares zijn of niet, maar die de daad vooral beschouwt als een verplicht nummer dat kan worden afgeraffeld. Een kleine groep die veinst, geeft aan dat ze door te faken hun partner het gevoel willen geven dat hij een geweldige minnaar is. Ze willen hem althans niet uit de droom helpen. Ze doen het deels uit consideratie voor de sneue man zelf, maar voor een ander deel ook uit eigenbelang: een echtgenoot die weet dat zijn vrouw weet dat hij er in bed maar bar weinig van bakt, is niet te genieten in de dagelijkse omgang.

Als een meisje nee zegt
De onwaarachtigheid van de motieven van fakende vrouwen is opvallend. Één kluwen van redenen achter redenen en verborgen motieven. Daar komt nog iets bij. De campagne uit de jaren tachtig van de vorige eeuw: ‘Als een meisje nee zegt, dan bedoelt ze ook nee!’ was ergens voor nodig. Ik zeg dat niet snel van Postbus 51 geleuter, maar in dit geval is het correct. Naast het feit dat mannen door de bank genomen nog steeds egocentrische ongevoelige horken zijn met endocriene jeuk die ze niet anders lijken te kunnen articuleren dan met de oerkreet, waren er blijkbaar ook meisjes die als ze ‘nee’ zeiden ‘ja’ bedoelden. De types die speelden dat ze ‘hard to get’ waren in plaats van de types die ‘zu haben’ waren. Er was in elk geval sprake van een schemergebied, een niemandsland waarin de vrouwen ‘onleesbaar’ leken. Het spel van aantrekken en afstoten in plaats van aftrekken en aanstoten. De plagerige fleurt, het pruilmondje op de zedige kuisheidgordel, het Lolita-toontje, de smachtende blik die slechts wilde ‘knuffelen’. Kennelijk is de onduidelijkheid, de onwaarachtigheid, het niet zeggen wat je bedoelt een deel van de verleidingsriten, het arsenaal van vrouwen.

HELLEVOETSE KALENDER

2011-03-16T08:24:00.004+01:00

Klik op het artikel

JE KANTOOR OP JE iPAD

2011-03-08T20:24:00.013+01:00

DocsToGo is een krachtige cross-platform app waarmee je al je zakelijke bestanden kunt inzien en bewerken op je iPad of je iPhone (of elke andere smartphone). Dankzij de DataViz' InTact Technology blijven bewerkingen op de iPad in Word, Excel of Powerpoint bewaard in het originele format, zodat je de bewerkte bestanden moeiteloos kunt openen op een Windows pc of een Mac. Geen van je Office-bestanden wordt corrupt door bewerking in DocsToGo voor de iPad. Een rustig gevoel. En dankzij de ingebouwde Apple viewing technologie is het bekijken van foto-bestanden, pdf-bestanden of iWork-bestanden (Pages, Numbers en Keynote) eveneens een makkie. Ik werk nu een klein jaar met DocsToGo en ik vind het een uitkomst. Alles wat ik nodig heb voor mijn werk direct onder het bereik van mijn vingertoppen. En vervolgens gemakkelijk gesynchroniseerd met eerdere versies van het bestand op andere locaties. Laten we eens kijken naar de uitgebreide mogelijkheden van DocsToGo.

Microsoft Word
Bekijk, maak of bewerk Word-documenten vanaf je iPad op elke plaats en elk gewenst tijdstip. Redigeer andermans documenten en update al je bestanden zoals je dat in Word gewend bent. DocsToGo werkt in ‘landscape’ en op staand format. Afbeeldingen, grafieken en foto’s in de Word-documenten worden weergegeven en je kunt je bestanden beveiligen met een wachtwoord.

Microsoft Excel
Bekijk, maak of bewerk Excel-documenten vanaf je iPad op elke plaats en elk gewenst tijdstip. DocsToGo ondersteunt Excel 2007/2010 en is voorzien van tal van weergave-opties, kolommen bevriezen, cellen selecteren met een aanraking van het scherm, 111 van de meest gebruikte rekenformules en alle opmaakmogelijkheden die Excel ook biedt. Afbeeldingen, grafieken en foto’s in de Excel-documenten worden weergegeven en je kunt je bestanden beveiligen met een wachtwoord.

Microsoft PowerPoint (alleen bij 'Documents To Go Premium')
Bekijk, maak of bewerk Powerpoint-documenten vanaf je iPad op elke plaats en elk gewenst tijdstip. DocsToGo ondersteunt Powerpoint 2007/2010. Met gesproken notities, last-minute veranderingen, herstel van dia-volgorde: alles via aanrakingen op het scherm van de iPad. Waar en wanneer je wilt, kun je starten met een nieuwe presentatie, die je vervolgens afrondt vanachter de desktop pc of Mac.

Online/Cloud Documents Support (alleen bij 'Documents To Go Premium')
Download, bekijk en maak of bewerk bestanden uit Google Docs, Box.net, Dropbox, MobileMe iDisk of SugarSync direct in DocsToGo. Alle wijzigingen kunnen worden bewaard in de ‘cloud’ en die synchronisatie zorgt altijd en overal voor de laatste versie van je documenten. Je kunt zelfs nieuwe documenten aanmaken en ze rechtstreeks uploaden naar je cloud-account.

iPad/iPhone 4/iOS 4 Extra’s
DocsToGo is een universele applicatie die je kunt installeren op je iPhone, iPod Touch of iPad. Maar DocsToGo heeft ook een aantal unieke mogelijkheden exclusief voor de iPad, iPhone 4 of het iOS 4 besturingssysteem. Zo ondersteunt DocsToGo ‘iTunes File Sharing’, waardoor je gemakkelijk bestanden kan verplaatsen tussen je apparaat en je desktop. DocsToGo ondersteunt bovendien ‘inter-application document sharing’, zodat je Mail app bijlagen in je mail rechtstreeks in DocsToGo kan openen. Deze service werkt met vrijwel elke e-mail provider, Microsoft Exchange, MobileMe, Gmail, Yahoo! Mail, AOL, etc.

Desktop software voor synchronisatie
Windows en Macintosh gebruikers kunnen de (gratis) DocsToGo desktop software downloaden waarmee een synchronisatie van bestanden in twee richtingen mogelijk wordt via een draadloze wifi-verbinding. Alle laatste wijzigingen in een bestand worden automatisch gesynchroniseerd met eerdere versies van dat bestand. Het maakt niet uit waar het bestand staat, op je iPad, je iPhone of op je desktop pc of Mac.

DocsToGo, beste zakelijke app van het jaar 2009, is voor € 7,99 verkrijgbaar in de App Store. De Premium versie kost € 11,99. Waar hebben we het over, bij zo'n krachtig stukje software dat je zakelijke productiviteit op geweldige wijze ondersteunt.

KUNST VAN DE STRAAT [2]

2011-03-07T08:43:00.004+01:00

Klik op het bericht

KUNST VAN DE STRAAT

2011-03-05T12:22:00.014+01:00

Kunst is er voor eeuwig
Joost Baljeu, een kunstwerk in Breda, geplaatst in 1990. Lucien de Arend, een monumentale kunsttoepassing in de Kastanjelaan te Ridderkerk, geplaatst in 1991. Marinus Boezem, monumentale beelden in de openbare ruimte van de gemeenten Middelburg, Rotterdam, Hengelo, Den Haag, Schiedam, Leiden, Zwolle, Oud-Beijerland en Breda, geplaatst in de jaren 1975-1990. En dan moet er in 2011 iets met zo’n beeld gebeuren. Het moet verplaatst worden, gerenoveerd, gereinigd of ingrijpend hersteld. Wie weet er nog de details van de datum van plaatsing? De gemeentelijke opdrachtgevers doorgaans niet. Colleges kwamen en gingen, archieven moesten op de schop of de gegevens werden indertijd nooit gearchiveerd. Weg kennis. Of toch niet?

Complete naslagwerken
Segno d’Arte in Groot-Ammers beschikt over de originele ontwerptekeningen, de sterkteberekeningen, de offertes van aannemers en ondernemers, de details van de fundering en de uiteindelijke plaatsing, inclusief de correspondentie met de opdrachtgever. Van zo’n vijfhonderd kunsttoepassingen in de openbare ruimte in Nederland heeft Segno d’Arte de beschikking over een compleet archief. Gealfabetiseerd op kunstenaar en op datum. Wellicht het grootste, meest gedetailleerde en best ontsloten industrieel-technische archief van kunst in de openbare ruimte van Nederland. Hoe komt dat zo?

De uitvoerder achter elke grote kunstenaar
Directeur van Segno d’Arte, Ton Lommers, is geen onbekende bij kunstenaars en opdrachtgevers. Ton Lommers was in 1990 al de drijvende kracht achter de kunstpoot van Batenburg BV te Sliedrecht. In 1994 werd Lommers de acquisiteur voor kunsttoepassingen die werden uitgevoerd door Ciltron BV te Sliedrecht en bijna tien jaar later, in 2003, was hij de leidende man van de Ciltron Art Vision BV. onderden en honderden kunstwerken in de openbare ruimte werden door hem begeleid, tientallen voorstaande beeldende kunstenaars werkten en werken nog steeds in de uitvoeringsfase exclusief met Ton Lommers. Deze vakman heeft aan een half woord van de kunstenaar genoeg voor een hoogwaardige, technische realisatie. Op 1 januari 2007 begon Ton Lommers voor zichzelf en startte Segno d’Arte in Groot-Ammers, inmiddels een succesvolle onderneming met vijf medewerkers in vaste dienst. Ciltron BV in Sliedrecht ging failliet in 2009 en Ton Lommers slaagde erin de door hemzelf gedurende twintig jaar met zorg opgebouwde archieven uit de failliete boedel te redden.

Even Segno d’Arte bellen
We schrijven 2009. ‘De Twee Cirkels’, een gigantische sculptuur van Henk van Bennekum, krijgt na negentwintig jaar een nieuwe, betere plek. De gemeente Alblasserdam heeft samen met het Waterschap Rivierenland besloten het monumentale beeld te verplaatsen. Sinds 1981 stond het ontwerp van Henk van Bennekum op het terrein van de waterzuiveringsinstallatie aan de Staalindustrieweg langs de A15. Het beeld verpauperde er en ging schuil achter metershoge begroeiing. Wie weet er nog hoe alles destijds werd ontworpen en geplaatst? Wie kent de details van de fundering, de verflaag, de dikte van het materiaal? Even Segno d’Arte bellen.

Beeldend kunstenaar Henk van Bennekum (links) en Ton Lommers (rechts) bespreken de technische details van een kunsttoepassing.

Advies op aanvraag
En zo gaat het nu al in de praktijk. Overheden en andere opdrachtgevers bellen Segno d’Arte voor de technische gegevens van kunsttoepassingen in de openbare ruimte. Segno d’Arte brengt advieskosten in rekening wanneer het de opdrachtgever uitsluitend te doen is om het achterhalen van waardevolle technische informatie. Advieskosten die nodig zijn om het omvangrijke archief goed te ontsluiten en bereikbaar te houden voor alle belanghebbenden. Maar Segno d’Arte kan veel meer. Het bedrijf is specialist en bundelt twintig jaar ervaring in de realisatie en het onderhoud van kunsttoepassingen in de openbare ruimte. Segno d’Arte vervaardigt, plaatst, restaureert en verplaatst beelden, sculpturen, plastieken, objecten en ruimtelijke constructies. Alle kunstvormen, technieken en materialen zijn bij het bedrijf in goede handen. Wanneer de adviesaanvraag uitmondt in een opdracht, worden de advieskosten niet in rekening gebracht.

Segno d’Arte
Ambachtsweg 5c
2964 LG Groot-Ammers
tel: 0184-688712
mobiel: 06-51848420
fax: 0184-688711
e-mail ton.lommers@segnodarte.nl
Kijk op: www.segnodarte.nl

An App in a Day keeps the doctor away

2011-02-20T11:32:00.014+01:00

NEDERLAND VAN BOVEN

Locatie: Meeting Plaza, Maarssen
Datum: woensdag 16 februari 2011
Evenement: Ambtenaar 2.0 Dag
Workshop: App in a Day

Op de foto: opname van ‘App in a Day’ voor het VPRO-programma ‘Nederland van Boven’.

Laptopdag
Samen met Ambtenaar 2.0, het ministerie voor Economische Zaken, Landbouw en Innovatie, Geonovum en Hackdeoverheid organiseerde de VPRO tijdens de Ambtenaar 2.0 Dag te Maarssen, ‘App in a Day’, een workshop waarin kon worden geëxperimenteerd met het ontsluiten van geografische data. Kan je in één dag een applicatie bouwen met behulp van geodata waar iedereen wat aan heeft? Circa dertig programmeurs, ongeveer tien GIS/Geo-specialisten en een handjevol interaction designers gingen de uitdaging aan. Ontdek Nederland op een nieuwe manier, met de tien onderwerpen van het VPRO-programma ‘Nederland van Boven’ als inspiratie.

Op de foto: Hacken en programmeren tijdens de workshop ‘App in Day’.

Burgerparticipatie in appvorm
De programmeurs, vormgevers en bedenkers vonden elkaar in kleine groepjes en werkten de gehele dag aan een concept voor een app. Tegen het einde van de Ambtenaar 2.0 Dag werden alle apps gepresenteerd. De jury, bestaande uit Rob van de Velde (directeur Geonovum), Gerbrand Meijer (hoofd techniek VPRO) en James Burke (HackdeOverheid) kwam tot een een unanieme beslissing. De winnende app werd ontwikkeld door een team van Alterra. Zij toonden een redelijk werkende applicatie. Op basis van GIS-data en een zelfbedachte Burger Acceptatie Factor wordt het mogelijk om te bekijken op welke plekken in Nederland het beste een megastal zou kunnen worden geplaatst. Waar zijn de voorwaarden het beste en is de weerstand onder burgers het laagst? Zou dit concept bijvoorbeeld ook toepasbaar zijn op de bouwlocaties van nieuwe kerncentrales? Er zijn nog veel meer concepten voor apps ontwikkeld. Een uitgebreid verslag vind je bij ‘Nederland van Boven’.

Op de foto: Jasper Koning, eindredacteur bij 'Nederland van Boven', wordt geïnterviewd over ‘App in a Day’.

Easy-Peasy, lemon squeezy

2011-02-19T15:04:00.010+01:00

Locatie: Meeting Plaza, Maarssen
Datum: woensdag 16 februari 2011
Evenement: Ambtenaar 2.0 Dag

Op de foto:
Links: Davied van Berlo: @Davied op Twitter met 2.574 volgers
Rechts: Martijn Aslander: @resourcerer op Twitter met 8.188 volgers

Cutting Edge 2.0
Davied van Berlo, founding father van het netwerk Ambtenaar 2.0 en schrijver van de boeken Ambtenaar 2.0 en Ambtenaar 2.0 beta én initiatiefnemer van Pleio (de online vergadercommunity) kijkt belangstellend toe hoe Martijn Aslander, resourcerer, funtrepreneur, vrijwilliger, oprichter van de Nederlandse Lifehacking Academy en co-auteur met Frank Meeuwsen, Taco Oosterkamp en Sanne Roemen van hét boek over lifehacking: ‘100 Lifehackingtips om prettiger en efficiënter te werken’ tekst en uitleg geeft bij de nieuwe iPhone en iPad app ‘Easycratie’.

Leuk organiseren
Easycratie (augustus 2010), is hét boek over de nieuwe manier van werken, organiseren en samenwerken in de 21e eeuw - binnen de bestaande spelregels én handig gebruikmakend van de voor iedereen vrij toegankelijke verworvenheden van de informatie- en communicatietechnologie 2.0. Easycratie is met afstand de leukste vorm van bureaucratie aan het worden. De door Freshter ontwikkelde iPhone en iPad app, een interactieve versie van het boek waaraan nog volop wordt gesleuteld, was binnen een week na de launch de meest gedownloade app in iTunes AppStore in de categorie ‘Onderwijs’.

Putjes en motortjes
Tijdens de Ambtenaar 2.0 Dag in Maarssen gaf Martijn Aslander op zijn geheel eigen wijze een toelichting op de draagwijdte van Easycratie en de toepasbaarheid van de slimme organisatieprincipes in overheidsland. ‘Je hebt grofweg twee soorten mensen: putjes en motortjes. Putjes kijken glazig als je iets nieuws vertelt en motortjes gaan direct snorren. Zet motortjes bij motortjes en je realiseert beweging vóóruit. Laat putjes vooral links liggen of loop er met een bochtje omheen, anders val je er in’. Probleem is dat putjes vaak op plekken in de organisatie terechtkomen waar ze al rap een ‘black hole’ vormen. Managers die van zichzelf menen dat ze slechts bestaan om te managen en niet gehinderd door enige echte kennis van zaken een remmende factor bij organisatieontwikkelingen zijn. In de onmiddellijke omgeving van dat soort cruciale putjes is het nodig een paar motortjes te posten, want dan snorren de putjes als vanzelf mee. Erg leuk en onderhoudend hoe Martijn Aslander de heilige huisjes van het traditionele organiseren en de bluftaal van managers op de hak neemt. Ik zal er nog vaker op terug komen binnenkort.

DE GRENZELOZE GENERATIE

2010-12-30T19:41:00.027+01:00

van de IK-cultuur naar het NU-denken
Het eerste decennium van de 21ste eeuw is voorbij. De oudste kinderen geboren in de nieuwe eeuw zijn nu tien jaar. Ze zijn de jongste telgen van wat in generatieonderzoek en onder trendwatchers wel ‘de grenzeloze generatie’ wordt genoemd. Deze tieners heten voorlopig ook wel de ‘Millennium-generatie’. In hun boek ‘De grenzeloze generatie en de eeuwige jeugd van hun opvoeders’ bezien Frits Spangenberg en Martijn Lampert het karakteristieke landschap van leeftijden in de afgelopen zestig jaar. Onderzoeksbureau Motivaction heeft daartoe 25 jaar representatief diepteonderzoek gedaan onder jeugdigen.

1941-1955 – De Protestgeneratie
De generatie van vlak na de oorlog noemen we de babyboomers of de ‘protestgeneratie’. Opgevoed in veelal christelijke waarden en normen door de ‘Vooroorlogse generatie’ (1910-1930) en de ‘Stille generatie’ (1931-1940) is dit de generatie van het hippiedom met als mijlpaal mei 1968; de grote protesten en de studentenoproer in heel West-Europa. Wat waren de normen en waarden van hun opvoeders? Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Een groot arbeidsethos in combinatie met zichtbare littekens van de 2e Wereldoorlog. Maar de babyboomers legden voor een groot deel deze normen en waarden af. Dat ging van ‘au’. Het was een roerige tijd. De samenleving ontzuilde en ontkerkte, zoals de generatie van nu ‘ontvolgt’ en ‘ontvriendt’. De hippies waren van de ‘flower power’, de vrije seks en het vrijelijk gebruik van drugs. Het is ook de tijd van de eerste grootschalige bejaarden- en verzorgingshuizen. De babyboomers zijn tot grote welvaart gekomen in een era van onbegrensde mogelijkheden en het is de generatie die van zichzelf meent met de welvaart ‘redelijk verantwoord’ te zijn omgesprongen.
De Stille generatie en de generatie Nix verbonden met hét geluidslijntje van de generatie X: de iPod.

1956-1970 – Generatie Nix
‘De verloren generatie’, ook wel de generatie Nix genoemd. De generatie die momenteel rond de 50 jaar oud is. De kruisraketten-generatie. Het is de generatie die lang heeft moeten wachten op het vrijkomen van de maatschappelijke posities die bezet werden (en deels nog worden) door de babyboomers. Inmiddels is de verloren generatie politiek en bestuurlijk wel zeer invloedrijk aan het worden. Het is de generatie die moest kampen met massale jeugdwerkeloosheid, het IJzeren Gordijn van de koude oorlog en de nucleaire dreiging (neutronenbom), het wegvallen van seksuele vrijheden met de intrede van aids. De generatie Nix moest ook een antwoord geven op de gevolgen van drugsverslaving en op depressie als volksziekte in Nederland. Zij maakten de opkomst van de therapeutisering van Nederland mee. Ik ben ok, jij bent ok en niemand was van hout… Kinderen uit deze generatie werden groot onder het sherry-matriarchaat en tijdens de tweede feministische golf. Het is de generatie van de krakers. Eenmaal volwassen maakten zij de enorm stijgende huizenprijzen mee, ze voerden strijd voor gelijke rechten voor homo’s en lesbo’s. Maar ze werden ook de ‘calculerende burger’ genoemd. Ze hadden ‘beleggingshypotheken’ en ‘spaarhypotheken’ en werden de kopers van de ‘woekerpolissen’. Als Yavis (young, attractive, verbal, intelligent and sociable) introduceerden zij het ‘onderhandelingshuwelijk’ en verschillende alternatieve samenlevingsvormen (‘hokken’, latten, het homohuwelijk). Het werd een no-nonsense generatie, de dinki’s (double income no kids), tweeverdieners, de anderhalfverdieners, het yuppendom. Een generatie die massaal ging scheiden tussen het veertigste en vijftigste levensjaar. De generatie Nix zag de dienstverleningstak in het Nederlandse bedrijfsleven enorm groeien, maakte de Internet-bubble (of dot-com bubble) mee en de opkomst van de ZZP-er, de ‘zelfstandige zonder personeel’.

1971-1985 - Generatie X
De generatie X wordt ook wel de ‘pragmatische generatie’ genoemd. Het zijn over het algemeen de ultra-gewenste en geplande kinderen. Ze werden opgevoed met meer dan uitstekende voorzieningen, gelijke kansen, ruime ontplooiingsmogelijkheden, veel eigen vrijheid en eigen keuze, veel nadruk op ‘jezelf zijn’, een grotere etnische diversiteit. Het werden de kinderen die volwaardig mochten meepraten in het ‘onderhandelingshuishouden’. Als nageslacht van de babyboomers en de ‘verloren generatie’ heeft de generatie X de traditionele waarden en normen van de Nederlandse samenleving voor een groot deel afgelegd of nooit meegekregen. Het werd een generatie met een grote vrijheid om te reizen. De eco-trips en adventure reizen naar verre bestemmingen werden massaal door de volwassenen van deze generatie benut. Grenzeloos zijn ze ook vanwege hun toegang tot mondiale informatienetwerken, het deelnemen aan de global society. Het werd de eerste ‘gaming’-generatie, met grote belangstelling van Internetspellen als Second Life, Farmville en het nieuwe fenomeen van de gokverslaving. Ook het wegvallen van familieverbanden maakt deze generatie grenzeloos. Het zijn merendeels kinderen uit één-ouder-gezinnen: de generatie met het grootste aantal gescheiden ouders sinds het begin van de 20ste eeuw. Zij zijn van het part-time werken, tijd voor jezelf, geen carrière willen maken. Ze werden de exponenten van de partydrugs (XTC, cocaïne, uppers en pep), de gedoogde softdrugscultuur, van house party’s en geweldig dichtbevolkte dance feesten. Maar het is ook de generatie die geneigd is om keuzes uit te stellen. Er ontbreekt een stimulans of een disciplinaire dwang. Het wordt ook wel de ‘patatcultuur’ of de generatie X genoemd. Alles gaat vanzelf. Denken ze.

De grenzeloze generatie is van de jeugdtaal, de straattaal, de sms-taal, de gangs en stadsbendes.

1986 en verder – Generatie Y
Heel veel namen circuleren er voor deze generatie. De ‘generatie Y’: de jeugdcultuur of de ‘Digitale generatie’. Ook wel de grenzeloze generatie genoemd. Of de achterbankgeneratie (door de ouders per MPV vervoerd van en naar school en allerhande activiteiten). De kinderen met de bomvolle agenda’s (personal organizers) waarin alles ‘leuk’ moest zijn. Paardrijden, vioolles, dansen, sporten en ook nog eens de generatie met een opvallend groot aantal; ‘hoog-begaafden’, ADHD-ers en autisme-spectrum-stoornissen. De gevalletjes van jeugd-burnout. Toch zijn dit de jongeren in de samenleving die slimmer, sterker en mondiger zijn geworden. YouTube, Hyves, MySpace, Facebook, gaming, Nintendo, Wii; hele marktverschuivingen maakten de grenzeloze generatie tot target en tienertrends tot lifestyle-concepten. Het is dan ook de generatie met vaak grote startschulden: dure mobieltjes, merkkleding, merkschoenen, merktassen. Het is de generatie van de ‘accessoires’ en van de must-haves. Weinig realistisch besef van eigen verdiencapaciteit en gepreoccupeerd met instant succes: beroemd en rijk worden (X-factor, The Voice of Holland, So you think you can dance, Hollands Next Top Model). De paparazzi pubers die de massale digitalisering van de fotografie op Flickr en Twitter vertaalden in jolige egokiekjes, met designer zonnebril en een indrinkmix. De Breezer babes, de drankketen, de groepsfeesten (danceparty’s), benchdrinking, happy-slapping, blasé en, zo lijkt het, weinig geëquipeerd voor een arbeidzaam leven.
De generatie Y is van de jeugdtaal, de straattaal, de sms-taal, de gangs en stadsbendes. De trendgevoelige generatie waaraan enorm veel geld wordt verdiend en die kampt met een relatief groot aantal jongeren dat aan depressies lijdt, aan verslavingen van verschillende soort en vorm. Tot slot: ze heten ook wel de ‘Pamper-generatie’, hun weerbaarheid is vaak schijn. Het stijgend aantal zeer jeugdige suïcides, de toename van het aantal Pro-Anna meisjes, de dikste generatie die Nederland ooit kende en de generatie met het grootste aantal afgekeurde Wajong-jongeren ooit; al die connotaties zouden ons zorgen moeten baren.
De trendgevoelige generatie waaraan enorm veel geld wordt verdiend

Wat wil je zelf lieverd?
Voor de bron van een deel van de minder gelukkige kwalificaties van zowel de pragmatische, als de grenzeloze generatie moeten we, zoals altijd, bij hun opvoeders te rade gaan. En wat zien we? De generatie Nix, maar ook de babyboomers hebben het moeilijk met ouder worden. Beide generaties kennen het voorland: de vergrijzing van Nederland en de eenzaam makende institutionalisering van de ouderenzorg op maat. Op mondjesmaat. Het geld is op, we moeten de tering naar de nering zetten en het is zeer de vraag of beide generaties het pensioen zullen gaan genieten dat hen een leven lang werd voorgespiegeld. Dan blijven we toch gewoon jong?
Gezellig samen met je kinderen blowen op de bank. Of je tieners laten ‘indrinken’ in de woonkamer. Het lijkt geweldig, maar de Nix ouders zijn grenzeloos geworden. Opvoeders die menen dat de jeugd geen grenzen nodig heeft. Geen wonder dat we de kinderen de ‘grenzeloze generatie’ zijn gaan noemen.
‘Alles kan, alles mag en niets heeft consequenties’, zegt Frits Spangenberg, samen met Martijn Lampert de auteur van het boek over de 'grenzeloze generatie'. ‘Jongeren geboren vanaf 1986 groeien op tot burgers die hoofdzakelijk met zichzelf bezig zijn, nauwelijks sociaal betrokken zijn en weinig of geen remmingen kennen'. De twee sociologen constateren dat volwassenen voornamelijk met hun kinderen willen ‘meedoen’, in plaats van een gids voor ze te zijn. ‘Ouders willen jong zijn en nemen steeds meer van de jongerencultuur over in plaats van een steun te zijn. Ze verzuimen het om grenzen te stellen. Ze willen het zo graag leuk houden. Daardoor worden hun kinderen niet snel volwassen’. (Dick Hofland, dinsdag 01 december 2009 in De Stem)
'Nee, eerst op contacts drukken en dan op redail'

Geen banger hart
Deze generaties opvoeders koketteren krampachtig met de eeuwige jeugd. Ze doen dat door aspecten van de jeugdcultuur uit de generatie X en de grenzeloze generatie zodanig te internaliseren dat er rolverdwazing ontstaat. Ze willen jong blijven. De moeder uit de oude Era Margarine spot die 'net zo slank als haar dochter' blijft, is nu de vrouw van de botox-injecties, de ooglift, de blonde highlights en het anusbleken. De vader van deze generatie verjongt in sportscholen, gebruikt anti-rimpel crèmes en koopt de prijzige gadgets die behoren bij zijn midlife crisis. Vader en moeder zijn gescheiden natuurlijk en bevolken ieder voor zich de e-dating sites en parenclubs van ons land op zoek naar een nieuwe jeugdliefde.
De laatste babyboomers zijn de zestigers van nu, maar ze willen het niet zijn. De eerste telgen van de generatie Nix zijn de vijftigers van nu, maar je moet het niet hardop zeggen. Ze zijn zo jong als ze zich voelen. En dat is piepjong. Zo jong dat hun kinderen er een beetje besmuikt om moeten lachen.
‘Er is geen banger hart, geen banger hart dan dat van mij. 't Kan zo niet langer anders keert 't zich nog tegen mij’, zingt de eeuwig jonge Cliff Richard van het Nederlandse levenslied, Rob de Nijs, achtenzestig en één van de eerste bayboomers. Maar dat zou je niet zeggen als je hem ziet.

WAT DOET DE iPAD VOOR DE OVERHEID?

2010-11-15T22:24:00.023+01:00

Ask not what your government can do for your iPad but what your iPad can do for public government...

Wat worden de toepassingsmogelijkheden en onmogelijkheden van de iPad in de gemeentelijke organisatie. Wat kan er al wel? En mag er ook geëxperimenteerd worden? Het wordt een steile leercurve want ook Apple geeft toe de iPad niet op de allereerste plaats te hebben ontwikkeld voor de zakelijk markt. De feelgood tablet kan echter heel veel...
Niet blijven zeuren over die ontbrekende USB-poort, een USB-kabeltje naar de 18 pins iPad connector doet precies hetzelfde.

Wat mag er vooral niet..
Moest als iPad gebruiker de medewerkers van automatisering van de gemeente Hellevoetsluis bijpraten over het nut van de iPad voor de organisatie. Het team had er net zelf vier op proef in huis. Mijn suggestie: test iPads horen niet zozeer bij automatisering als wel op de werkvloer. Daar kan het nut van de iPad worden onderzocht. Andere opmerking: een organisatie die een Windows-netwerk onderhoudt zou voor de functionaliteit van de iPad moeten beginnen met een draadloos wifi-netwerk in huis waarmee iPadders in elk geval via DocstoGo, Evernote of andere apps documenten kunnen syncen met hun desktop. Interne wifi-netwerken lijken echter direct op allerlei beveiligingsissues te stuiten. Klooien met linke usbsticks daar hoor je evenwel niemand over. Of over hele laptops die op straat belanden.

Concrete toepassingsmogelijkheden
Affijn, nog wat gefilosofeerd over handige mobiele gebruiksmogelijkheden van de iPad - bouwtekeningen en vergunningen paraat op de bouwplaats bijvoorbeeld - handige handson presentaties van gemeentelijke plannen bij externe meetings - silent tiepen bij het maken van notulen tijdens overleggen. Ik ben nieuwsgierig naar meer van dit soort gebruiksmogelijkheden maar vooral ook naar een nuttige praktische en werkbare inbedding van de iPad in wat toch vooral een enigszins gedateerd Windows operating systeem is.

Mijn favoriete apps
Op een rijtje: de meest productieve apps die ik gebruik.

Boxcar: de beste app voor push-notificaties vanuit allerlei applicaties: Mail, Facebook, Twitter, ga zo maar door.

Twitterific: een prettige Twitter client, overzichtelijk, mooi vormgegeven.

FlipBoard: de leukste manier om de bijdragen uit je eigen netwerken te lezen. Twitter, Flickr en Facebook als een echt magazine, met gevisualiseerde links.
EverNote: al je rommel en research op één locatie: in de cloud van EverNote. Foto's, artikelen, knipsels, soundbites, aantekeningen. Een heel handige mindmentor bij complexe opdrachten.

SoundNote: de allerbeste notuleerapp die ik ken. Geluid van de meeting opnemen en direct notuleren of aantekeningen maken. De cursor in je tekst correspondeert precies met het tijdstip van de geluidsopname. Heel handig in het gebruik.

DocsToGo: draadloos synchroniseren van allerlei bestanden die je onderweg nodig hebt. Bewerkingsmogelijkheden in DocsToGo in vrijwel alle bestandsformaten.

Goodreader: de beste pdf-reader tot nu toe. Pdf-bestanden bewerken op je iPad.

Office HD: Word en Excel beschikbaar op je iPad. Werk in bestaande documenten of maak nieuwe.

Pages: het betere Word zeg maar. Opslaan als een Word-bestand gaat probleemloos.

Numbers: het betere Excel zeg maar. Opslaan als Excel-bestand gaat moeiteloos

Keynote: het betere Powerpoint zeg maar. Minder mogelijkheden dan het echte Keynote, maar handig als een eerste voorbereiding die je daarna afmaakt op je desktop. Eventueel te bewaren als een Powerpoint-bestand, maar met verlies van enkele goodies die er op de Mac nu eenmaal veel beter uitzien.

Persoonlijk ondernemerschap voor onderweg

2010-11-09T09:19:00.003+01:00

Social networking op het werk
Er staat een nieuwe medewerker op. We noemen hem of haar voor het gemak al een tijdje Medewerker 2.0. Over wie gaat het? Het gaat over een generatie (meestal) jonge, ambitieuze medewerkers die architect zijn van hun eigen loopbaan en zorg hebben voor de eigen ‘quality of working life’. Zij beschikken privé over een modernere en snellere ICT-infrastructuur dan dat de werkgever kan (of wil) aanbieden. Hun telefoons zijn ‘smarter’ dan de mobieltjes van de directie en wat meer is: ze kunnen er écht mee uit de voeten. Ze zijn gepokt en gemazeld in het nieuwe ‘social networking’. Zij zijn present én actief op alle huidige digitale platforms van Social Media (Facebook, LinkedIn, Flickr, Twitter, Ning, Hyves, GoWalla en Google Wave) en doen wat smalend over de achterblijvende organisatie. Ze halen ook hun schouders op bij de verouderde feestjes van stilstaande personeelverenigingen. Directeuren die zeuren, het glas heffen, en saai speechen zijn voor hen een bron van vermoeidheid. Zij netwerken met een snelheid die organisaties niet meer kunnen bijbenen en zij beschouwen deze vaardigheid als hun persoonlijk kapitaal.

De organisatie dat ben ik
De Medewerker 2.0 heeft een eigen agenda. Hun werkgeverstrouw is flinterdun en ze doen aan jobhopping. Ze managen het persoonlijk ondernemerschap en de eigen carrière op een wijze die slechts minimale inmenging van een werkgever toelaat. Organisaties die zijn blijven steken in de ‘ouwe blauwe zeeklei’ van directief leiderschap zijn voor deze Medewerker 2.0 slechts een tussenstation naar beter. Zij hebben een punt. Ze willen persoonlijk groeien in hun werk en ze verwachten, meer nog dan het loonstrookje, een vorm van zinvolle zelfrealisatie op alle onderdelen van hun ontspruitende kwaliteiten. Wat moet er nu gebeuren om dit persoonlijk ondernemerschap van de éénentwintigste eeuw te binden aan de organisatie? Deze ondernemende professional zal zich niet meer neerleggen bij een bureaucratische organisatie of een blaffende baas. Deze medewerker klokt niet meer in. Hij of zij werkt aan het eigen cv en kijkt actief om zich heen. De Medewerker 2.0 ziet het geheel van zijn of haar persoonlijkheid, samen met het eigen sociale en professionele netwerk als eigen kwaliteit en eigen verdienste. De Medewerker 2.0 is z’n eigen ‘project’. Een versneld plaatsvindende omschakeling bij jonge, ambitieuze medewerkers van passieve volgzaamheid naar actieve, persoonlijke inzet vergt ook voor een gemeentelijke organisatie een nieuw klimaat, een nieuw antwoord.

Wespentaille
De spurt die het personeelsbeleid van gemeenten de afgelopen twee jaar heeft ondergaan (we noemen het nu HRM en dat is geen aandoening), gaf ook nieuw inzicht in de opbouw van personeelsbestanden. Neem Hellevoetsluis. De samenstelling van het personeelbestand van de gemeente Hellevoetsluis kent momenteel een weinig evenwichtige opbouw. Het lijkt op een wespentaille. Na 2008 versterkt een relatief grote groep nieuwe, jonge medewerkers de organisatie. Het verloop onder hen is groot. Om verschillende redenen blijft slechts een klein deel van de jonge aanwas de gemeente als werkgever trouw. Veel anderen vertrekken naar nieuwe uitdagingen, betere faciliteiten en doorgroeimogelijkheden elders. Aan de andere kant van de personeelspiramide is de groep oudere medewerkers aanzienlijk, zij die al heel wat dienstjaren bij dezelfde werkgever werken. De beweeglijkheid van deze groep kampt met een vorm van professionele artrose. Slechts pijnbestrijding lijkt te helpen. Het middensegment, medewerkers die bewust voor de gemeente als werkgever kiezen en doorgroeien in de organisatie, vormt een veel smallere basis dan wenselijk. Het is immers vooral deze groep die kan zorgen voor cultuurverandering met een lange adem? Deze medewerkers groeien in de toekomst uit tot ‘het gezicht’ van de nieuwe organisatie. Maar is de gemeentelijke organisatie in staat dat aan te bieden waar de Medewerker 2.0 om vraagt?

SOCIAL MEDIA TABLETS RULE

2010-09-29T14:52:00.003+02:00

Completely wireless free wifi without a wire.

A Hermès Sponge?

2010-06-17T19:08:00.014+02:00

The nosestone
As far as I know the House of Hermès had a tasteful novelty when it presented customers with the opportunity to purchase a Hermès stone (with the letter H engraved in it) that actually smells like one’s favorite perfume. I bought such a scented stone when I dropped in on the Hermes boutique in Via Condotti, one of Rome’s most famous fashion streets. I thought it nice for my wife to have such a stone that would smell like Terre d’Hermès the fragrance by Jean-Claude Ellena. My all time favorite perfume for men. The more so while one of Terre’s distinct notes is ‘flint’, the smell of two stones slammed together. I like that. And my wife likes Terre d’Hermès. The stony present therefore spelled success.

The scented sponge
When on Eleuthera, the Bahamas, this spring I dove for natural sponges. Most sponges are too rough for delicate use, but two genera, Hippospongia and Spongia, have soft, entirely fibrous skeletons. Early Europeans used soft sponges for many purposes, including padding for helmets, portable drinking utensils and municipal water filters. Until the invention of synthetic sponges, they were used as cleaning tools, applicators for paints and ceramic glazes and discreet contraceptives. However by the mid-20th century, over-fishing brought both the animals and the industry close to extinction.

Today however, natural sponges have recuperated almost around the globe and do well in our designer bathrooms. I wondered if Hermès would not feel like introducing hand-picked, Caribbean sponges, scented with each of Hermès famous perfume lines. Just a thought...

Dove for and harvested some natural sea sponges on Eleuthera in the Bahamas. Wonderful lush and soft sponges that need 'curing' for a week in the ocean waves. Sponges are animals of the Phylum Porifera. Their bodies consist of jelly-like mesohyl sandwiched between two thin layers of cells. They have remarkable properties of absorption and would saturate well when drenched in one of the delicate scents of the House of Hermès...

The World of Hermès

EARTH SENSE

2010-05-31T20:21:00.018+02:00

‘The scent of two rocks slammed together. Hard.’

A novel for the nose
Terre d’Hermès the fragrance by Jean-Claude Ellena, has a number of qualities that make it unique. Chiseled refinement of its structure, unconventional, transparent interpretation on the woody notes and remarkable quality of its ingredients. The composition reflects the intensity of sunlight against the stones of Roman ruins.

Fresh green hardness
Jean-Claude Ellena’s theme of multifaceted transparency is incorporated in Terre’s leitmotif of dry radiance introduced by the citrus notes which sparkle like crystals embedded in marble. The clarity is extended by the herbaceous green notes and the crisp silk of woods and vetiver.

No musk
Unconventionally, instead of arranging the composition into a classical masculine triptych of citrus, woods and musk, Ellena eschews the latter altogether. Instead, the mineral dust binds the entire arrangement, suspending the light and preserving the sensation of being dazzled by the sun. Terre d’Hermès notes include grapefruit, orange, flint, pepper, pink pepper, geranium, patchouli, cedar, vetiver, benzoin.

Ellena
Jean-Claude Ellena is a French perfumer. He was born in Grasse, Alpes-Maritimes. From 2004, he has been Hermès' exclusive in-house perfumer. He has created fragrances for several major perfume houses including The Different Company, which he founded before joining Hermès. In 2005, Ellena created Un Jardin sur le Nil for the house of Hermès. The story behind the creation of this fragrance was the subject of the book The Perfect Scent: A Year in the Perfume Industry in Paris and New York, by Chandler Burr.
Ellena's creations exclusively for the House of Hermès include:
Un Jardin en Méditerranée (2003)
Un Jardin sur le Nil (2005)
Elixir des Merveilles (2006)
Terre d'Hermès (2006)
Kelly Calèche (2007)
Un Jardin après la Mousson (2008)
Voyage d'Hermès (2010)

For Van Cleef & Arpels Ellena created two classic compositions:
First (1976)
Miss Arpels

The World of Hermès

BLUE LIPS

2010-05-16T20:25:00.008+02:00

I admire my friend the artist Wim van Willegen. His sculptures of fragile leaves seem to float in space and sex you up in a casual way. Here you have a series of three lip-like leaf sculptures. 'Blue Lips'? The leaves could be very well derived from the genus Nymphaea, Lotus or Waterlily.
One of the three sculptures (wood, carved, and paint brushed to perfection) is slightly higher and provides the extra counterpoint in the composition.

WOOD LORE

2010-03-04T19:44:00.008+01:00

The potent healing powers of a Gingko leaf in rust speckled steel - by Wim van Willegen

The fall of a leaf is a whisper to the living
I harbor this silent but ongoing admiration for my friend the artist Wim van Willegen. His steel sculptures incorporate the cut-out silhouettes of fragile leaves captured as negatives of nature with such potent positive energy. I blogged earlier on this small but significant collection of sculptures and I do so again. His last name suggests that he is of 'the willow-family', but his work just as readily sports leaves and branches and trunks taken from the broader family of deciduous trees. Always with such a delicate attention to detail, yet with a trained eye for what makes sculpture stand out.

An elegant popular leaf like a knife standing in solid steel - by Wim van Willegen

FIELDTEST

2009-11-12T19:46:00.008+01:00

Watch the online article on a fieldtest I did for Patagonia's new Guidewater Waders.

STUKJES SINGLE [4]

2009-09-21T20:30:00.012+02:00

Huidkleuren
Are there still women around who did not scar their pink flesh with mediocre icons in pailing skindeep needlepoints of ink?

Wat weten wij nou in godsnaam nog van erotiek? De Nederlandse erotiekbeurs van het jaar, de Jaarbeurs/Ahoy ‘Kamasutra Erotic Lifestyle Beurs’, want ook in originele naamgeving blinken we niet uit, die beurs is een soort MacDonalds van de ‘erotiek’ anno 2009. En wat er op erotisch gebied te koop is, getuigt van zo weinig goede smaak dat je het gemakkelijk de fastfood van de fuck mag noemen. Het ergste van alles is misschien nog wel de tattoo-rage en het piercen van genitaliën of andere zenuwrijke lichaamsdelen. Dat van die tattoo’s is echt om te huilen.

Of een piepklein schorpioentje op je rechtschouderblad...

Lifestyle is lijfstijl geworden en omdat we ‘design’ al grondig hebben gedevalueerd in onze Gamma’s en Blokkers, is ook ‘lijfstijl’ eenzelfde leeghoofdig lot beschoren. Hele volkstammen doorsnee Nederlanders laten zich volinkten met gejatte pseudo-tribal kuitkrullen en rugvlammen. Blauw prikkeldraad op je biceps. En was de tattoo-liefhebber nou maar echt lid van een oeroude Nederlandse stam en zouden de pictogrammen van het tattootaaltje nou maar echt terug te voeren zijn op de klassieke Hindelooper decoraties of de delftsblauwe guirlandes, dan wortelde de zelfverminking tenminste in een gemeenschappelijk cultuurgoed. Maar nee, we flikkeren alle gothic en tribal art van alle uithoeken der wereld op één hoop met de bonkige tattookunst uit ons voorbije zeemansleven en de sentimentele egodocumenten van levenslang gedetineerden. Wat je krijgt is ronkend geknoei op je buik, je borsten of je billen waar je voor de rest van je leven aan vast zit. Heel erg Nederlands is het ook om wel een tatoeage te willen, maar dan een schattig kleintje én ergens op een stiekem plekje. Een blauwe traan die uit je navel drupt bijvoorbeeld of een piepklein schorpioentje op je rechtschouderblad. Het is van alles niks, een boekenkast met één boek, een schilderij met één veeg.

Zij die zo’n nanotattootje laten zetten, zien zichzelf als uiterst geraffineerd. Ze zijn eigenlijk gewoon te schijterig om voluit te gaan voor de uiterst complexe en gedetailleerde bodysuits die van de Japanse samoerai van weleer of de geisha met hoge rang, ja zelfs van de Yakuza (Japanse maffia) een levend kunstwerk maken, vol waarachtige symboliek en van een ongekende grimmige schoonheid. Om nog maar te zwijgen van de decoratieve verminkingen die van negers in Mozambique (1) een wandelend brailleboek maken, maar mooi en met afleesbare rechtvaardiging. Of de ingewikkeld getekende, ragfijne hennahanden van Indiase bruidjes, de zuurverdiende krijgerskunst op de armen en benen van de Maori’s. Schitterende, levende kunstwerken maar laat het kunstje alsjeblieft daar waar het hoort en waar het een zingevende functie vervult in de diepgewortelde traditie van gemeenschappen. Wij hebben in Nederland welbeschouwd maar drie stammen die ongestraft met een beetje tatoeëring wegkomen: de zeelui, de gevangenen en de Hell’s Angels. De rest doet massaal aan cultroof bij gebrek aan eigen inspiratie.

(1) The Makua en Lomwe stammen in Mozambique (Afrika) gebruiken scarificatie door middel van het stempelprikken met fijne naalden als een vorm van initiatie of als identificatie van de notabelen binnen de stam. Het bijtende sap van het fruit van de cashew noot wordt in de geperforeerde huid gewreven zodat kleine ontstekingen de gaatjes laten zwellen en een blijvend litteken in de vorm van een huidbolletje achterlaten. Nog zeer recent werd deze vorm van punt- of bolletjestatoeëring eveneens toegepast door de vrouwen van de Toda in India als teken van wasdom.

STUKJES SINGLE [3]

2009-09-19T19:25:00.006+02:00

EVEN PASSEN
Ik ken via de datingsites een zojuist gescheiden vrouw van ergens begin veertig met twee jonge kinderen die in de maanden volgend op haar scheiding maar liefst zeven internetdates in korte tijd achter elkaar mee naar bed heeft genomen. Dat vertelde ze me.

Bij haar thuis. In the privacy of her own bedroom. Mannen van het net. Maar geen nette mannen. Ongeleide internetprojectielen met zaadleiders. Ze had ‘iets in te halen’. Op seksueel gebied met name. Ik denk eerder dat ze vooral iets te bewijzen had, maar dat doet er hier niet toe. Men neuke maar raak voor mijn part. Één van de mannen die ze na de online kennismaking en een telefoongesprekje in de avonduren bij haar thuis uitnodigde, liet er al evenmin veel gras over groeien. Nauwelijks een goed half uur na binnenkomst opperde de vent: ‘Zeg, zullen we eens gaan passen?’. En dat zijn ze toen maar gauw gaan doen. Ik hoorde het verhaaltje en ik dacht nog: ‘Kleren? Wie gaat er nou samen kleren passen bij een eerste date’. Een tijdje niks en toen viel het kwartje dat we tegenwoordig vijfentwintig eurocent horen te noemen. Passen! Het uitproberen der voortplantingsorganen! Ooit zo zout gegeten? En dan heb ik het niet over de smaak van het sperma in Westland aan Zee. Dat ik daar niet aan gedacht had, zeg. En ze zijn het meteen maar gaan doen ook. De wereld is een vreemd oord. Handenschudden, koffie lurken en sextools ‘passen’. En paste het? Dat wil je dan vervolgens weten toch? Ja het paste biologisch maar er was verder vrij weinig aan geweest. Ik dank je de koekoek (ook zo’n promiscue soort die andermans nest bevuilt en vervolgens nooit meer iets van zich laat horen behalve dat melancholische gekoer in een bosrand dan). Na even doorpraten bleek dat geen van de zeven haastig georganiseerde bedside stories de moeite van het navertellen waard waren en dat kwam voor mij nauwelijks als een verrassing.

Mannen van het net, maar geen nette mannen...

Het is de Nu-cultuur van de generatie Nix, wat ik je brom. Ík wil het Nú hebben. Vrij? Dan ik nu seks dat de stukken er vanaf vliegen. Het vervelende is alleen dat een plotselinge beurt maar uiterst zelden ook nog een betekenisvol samenzijn inluidt. Eigenlijk vrijwel nooit. Nog vervelender is dat de opgeklopte lust die zogenaamd geen uitstel meer duldt helemaal geen echte lust is, het is geeuwhonger naar aandacht en een zielige noodgreep van het lijf om aan het verdriet van het alleenzijn een subiet einde te maken.
Eind van het liedje is een zich door en door vies voelende vrouw van begin veertig met twee bloedjes van kinderen en met nog net dat greintje verantwoordelijkheidsgevoel dat haar een aidstest liet doen. Laat ze nou wonderwel de dans der virulente sexvirussen zijn ontsprongen. Zeven keer met vuur spelen en er mee weg komen. Een revolver heeft vijf kamers. Stop er één patroon in en je hebt twintig procent kans je door je hoofd te schieten. Het spelletje heet Russische roulette. En je kunt het in je eentje doen.

STUKJES SINGLE [2]

2009-06-07T10:37:00.019+02:00

SINGLE IS BOEM LAUW!
Na een flitsscheiding behoor je tot dat bruisende deel van de Nederlandse bevolking dat zich opeens niet meer ‘alleenstaand’ of ‘gescheiden’ noemt, maar ‘single’. Dat bekt beter dan ‘alleen’.
Singles zijn niet sneu.
Single ben je welbewust -
alleen en toch ook weer niet.

Het is beslist niet eenzaam, dat moet je binnen de 25 Megabits bandbreedte van de druk chattende, twitterende, virtuele hivemind van ons land absoluut niet denken. Want als de singles van dit land al niet op ‘hives.nl’ of Twitter of Facebook aan hun netwerk van olijke vrienden en kennissen klussen, dan maken ze wel happige of hongerige profielen aan op de datingsites die als paddestoelen uit de grond zijn geschoten.
Op relatieklik.nl bijvoorbeeld of op Lexa.nl (Lovematch) of op e-matching.nl. Die laatste site is een dating tool voor de ‘hoger opgeleiden’. Zo was het bedoeld tenminste. De voorselectie naar opleidingsniveau wordt door menig zichzelf adverterende vrouwtjessingle evenwel met een korreltje zout genomen, want het wemelt op e-matching.nl van de Karins en Katriens die iets secretaresse-achtigs zeggen te doen (op academisch niveau dan wel). De host van e-matchting.nl lijkt het oogluikend toe te staan en de dames zelf schijnen MBO al een beduidend stuk hoger opgeleid te vinden dan Basisschool (1). En dat is natuurlijk ook zo. Er wordt trouwens überhaupt wat omfloerst afgelogen in de dating profielen die singles op dergelijke sites van zichzelf maken:

‘Hoi mannen van Nederland dit is Pink11je124. Op knipogen reageer ik niet (sorry), maar elke serieuze mail (met foto) wordt door mij beantwoord. Ik ben een vlotte meid van 47 met drie leuke kids (12, 13 en 17 jaar). Ik werk part-time (baan zeg ik later). Ik rook bijna niet meer, ben opgeruimd en positief en kan goed luisteren. Ik heb mijn leven best wel goed voor elkaar, maar mis zo nu en dan toch die sterke warme arm op de bank met een goed glas wijn en een open haard en een paard en lange wandelingen aan het strand. Hoor ik van je?’

Hoofdpijn van het alleen zijn? Ga e-daten!

Echt een tiepje om eens me te speeddaten. Om er vervolgens in een paar minuten achter te komen dat 35 milligram Efexor voor de dagelijkse dosis vrolijkheid zorgt, dat de kinderen een blok aan haar been zijn, vooral de oudste die als hanggroepjongere in één van de aanstaande prachtwijken van een grote stad in het westen van ons land nu al een paar keer met de politie in aanraking is gekomen, dat het met werken niet echt wil vlotten vanwege die drie kinderen en dat ze dus op vrijwillige basis parttime schminkt en dresst in het plaatselijke theater. En hoe je dat allemaal zo snel aan de weet komt? Het kettingrokende roze elfje (waarvan er dus in Nederland 124 online zijn) mag zichzelf dan hebben getypeerd als een goede luisteraar, ze vergat erbij te vermelden wat voor geweldige praatster ze eigenlijk is.

(1) En wat antwoorden die dames in de snelle poll van MV-Life.nl dan wel op de vraag of hoger opgeleid alleen HBO of Universiteit is? ‘Levenservaring is belangrijker dan een papiertje’. Ja zo lust ik ze ook. Doe bij mij maar die invasieve medische ingreep met uitsluitend een portie levenservaring. Verras me maar.

STUKJES SINGLE [1]

2009-06-06T15:00:00.010+02:00

FLITSEND!
In het jaar 2007, het jaar waarin je 49 wordt, gebeurt het. Je gaat scheiden. 'Flits-scheiden', want dat kan nog net in dat ongezegende jaar.

Het kabinet denkt er na honderd dagen luisteren hardop over na om juridisch gezien het flitsende uit de echtscheidingsprocedure te halen. Echt waar. En dat is diep gedacht. Het is ook erg christelijk gedacht. Het zou me niets verbazen wanneer de gedachte uit de hoge zijde van de nieuwe minister voor Jeugd en Gezin komt. Want die is er, een zalvende minister voor Jeugd en Gezin. Losgeslagen jeugd en gebroken gezinnen, Nederland zit er inmiddels vol mee. Dus moet die minister gedacht hebben dat het wel eens zinvol zou kunnen zijn om de flits-scheiding een beetje te dwarsbomen. Al krijgt hij maar een cooling down periode gedaan van de Tweede Kamer. Zes maanden bedenktijd met een tussen de wrokkende echtgenoten pendelende huwelijksmakelaar die de eindjes weer aan elkaar probeert te babbelen. Dat zou al winst zijn. Dus eigenlijk op de wijze waarop we het hyperverkeer in kinderrijke stadswijken trachten te reguleren: een paar flinke hobbels opwerpen en vervolgens een rotonde waarop je eindeloos in een kringetje kan ronddraaien. Je hindert er niemand mee en je kan de definitieve afslag nog een wijle uitstellen. Misschien maak je tenslotte wel rechtsomkeert. ‘Bestemming bereikt’.

CD van jou, CD van mij...

SPEAKING IN TONGUES

2009-05-31T10:46:00.011+02:00

'Then they saw what looked like fiery tongues moving in all directions, and a tongue came and settled on each person there'.

Pentecost (Ancient Greek: πεντηκοστή [ἡμέρα], pentekostē [hēmera], 'the fiftieth day') is one of the prominent feasts in the Christian liturgical year, celebrated on the 49th day (7 weeks) after Easter Sunday - or the 50th day inclusively, hence its name. Pentecost falls on the tenth day after Ascension Thursday. [source: Wikipedia]

My friend the artist and sculptor Wim van Willegen made this object. Three rather heavy pieces of steel were laser cut to reveal the shapes of three different leaves. To me the silhouettes of those leaves resemble a single licking flame in a way. And although the empty leaf forms are light as air, the raw material needed to define all three weighs heavily on the person carrying such a fiery tongue. And so it is with the responsability of Pentecost. Address all nations from coast to coast, but speak with prudence. Enjoy your celebration and all the linguistic skills you have gained on Whitsunday.

FISHING IN AMSTERDAM

2009-05-12T15:34:00.007+02:00

DUTCH WALLEY SPECIALIST STARTS GUIDED TOURS

Peter Duyvelshoff - a man born to fish - now shares his in-depth knowledge on walleye fishing with fellow fishermen and tourists alike. His website www.snoekbaarsgids.nl offers guided day trips on the lakes and canals surrounding Amsterdam. An ideal combination for the visiting angler who also wants to enjoy all the other treats of Amsterdam - free thinking capital of the world

Check out Peter's new website

Peter Duyvelshoff is one of the most successful pioneers of modern Dutch walleye fishing and also a trusted personal friend of mine. There is no other fisherman in the Netherlands that holds as many 1st and 2nd place titles during 30 years of competitive Dutch walleye tournaments. In recent years, with team member John van Helvert, Peter was Dutch Champion for two years in a row during the Netherlands National Professional Walleye Tournament. Together they produced the award winning walleye film: ‘Amsterdam, Walleye Capital of the World’ (2000). They worked for over a year on this film with a small professional camera crew, resulting in an outstanding production. Truly unique is the random catch of two Dutch record walleyes live on camera! Apart from being a passionate walleye angler, Peter just loves to fish for salmon and trout in Alaska. For over 25 years he organizes successful fly fishing trips to the Last Frontier. His strength during these trips lies in the fact that he guides small groups (maximum of 5 persons) so that he can devote his special attention to everyone in the group. In the website menu there is a special category with Alaska pictures and more information on the arrangements of these trips.

DECORATING FOR TROUT

2009-04-05T20:09:00.012+02:00

Step into my portables...
The Patagonia Guidewater fly fishing vest geared up for fishing trout and grayling in mountain streams. A look at the most prominent items:
1. Tippet wallet with four different spools of tippet material. Rio fluorocarbon tippet material for nymphing and floating nylon for dry flying.
2. The ‘grey float’ is actually a nifty waste line holder for any discarded fishing line. I even use it to dispense of nylon other parties left in nature. It can hold an amazing amount of line on the inner coil.
3. Small pliers for unhooking dry flies.
4. A pouch of ‘Samadou’ on a Simms retractor. Samadou is the artificial version of the natural Amadou fungus used to quickly dry a fly. The material is a great and sustainable alternative to harvesting the natural fungus.
5. A C&F Design box of nymphs (holding over 300 nymphs).
6. An upside down bottle of line and fly floatant, kept in place within the elastic banding on the vest and retained by a Simms retractor.
7. A C&F Design box of dry flies (holding over 250 dry flies)..

Up close....
A more detailed look on the vessel’s suspension and such...
A. A Snowbee retractor holding a pair of nippers. The retractor itself clips in small opening in the cut pocket corner just below the bottom of the small curved zipper. Snowbee by the way makes one of the more versatile retractors available on the market today.
B. A Simms retractor (one of two on the vest) holding a small bottle of floatant that is retained upside down (always at the ready) in the elastic band on the vest.
C. A retracting coil that comes with the C&F Design fly boxes and clips on a stainless steel ring that hangs on a smart elastic band below the zipper of the large breast pocket (on both sides of the vest). Fly boxes are thus secured and still very easy to handle.
D. Another detailed view of that smart elastic band below the zipper of the large breast pocket holding a stainless steel ring that can be used to secure items. The stainless steel split rings do not come with the vest.
E. Another Snowbee retractor holding a pair of large and long pliers used to unhook large nymphs or nymphs that were accidentally swallowed deep in the fish its mouth.

All suspended items tuck away neatly in the many pockets the Patagonia Guidewater vest provides.
Just click on the pictures to see a larger view.

GLOBAL WATERMASTER part 1

2009-03-04T19:21:00.017+01:00

In this series of clips we will follow Patagonia's Watermaster II around the globe. Watermaster II, the toughest waders for all styles of fishing in virtually every part of the world.

In this clip the 'Watermaster II XL Long' is fishing for silver salmon, dolly varden and arctic char in Alaska's Ongivinuk River (september 2008). We're at the junction with No Lake Creek and the fishing was outstanding.

If you too would like to add your clip of a pair of Patagonia's Watermaster II somewhere in the wet parts of this world, drop me a line and we will make it an item.

MERCY TIMES SIX

2009-03-01T20:14:00.009+01:00

My friend the artist Wim van Willegen was asked to design an object incorporating the original six Corporal Works of Mercy as teached by Christ. ‘The Parable of the Sheep and the Goats’ (Matthew 25:31-46) enumerates such acts as the reason for the salvation of the saved. Today there is a seventh work of mercy (‘bury the dead’) added from the Book of Tobit by Pope Innocentius III (1198-1216) in the year 1207.

The artist used the engraved six works of mercy to clad the iconic shape of a house.
1. Feed the hungry
2. Give drink to the thirsty
3. Clothe the naked
4. Shelter the homeless
5. Visit the sick
6. Visit the imprisoned

The house of course represents the home of the Lord. It casts a shadow that is longer than the house itself. The artist chose to maintain the shadow of the house in his final design. All was made of wood. The house was made of Cocobolo (Dalberga retusa) and the shadow was carved from steamed Pear (Pyrus Communis). Thus the shadow remains a lighter shade than the house itself.
Five exact copies of the wooden sculpture were made in commission for the Foundation of Protestant Welfare Work in Rotterdam, the Netherlands. To be given to a select group of people who in their life have excelled in merciful acts. HOUSE OF MERCY by Wim van Willegen

BAHAMAS BONESHRIMP

2009-02-26T19:02:00.021+01:00

There are plenty lean and mean Bonefish shrimp patterns out there in the world of fly tying.
You have swimming shrimp, classy bitters with their epoxy body and rubber legs, mini puffs that just seem to imitate tiny critters that dwell on the surf's floor, Ruoffs Absolute Flea that has become somewhat of a legend in the Keys and McQuades Banded Shrimp, a truely lifelike looking pattern that confuses Permit and Bones alike in Mexico and Belize.

Tied them all and more, but after five neat and disciplined copies of one pattern I like to to tie something that is more or less mine and that just might work. I will get my chance to prove it come April when I will be teasing the bones on Eleuthera's shores in the Bahamas. So here is the Esox Boneshrimp. Fingers crossed and blessed be.

I once did an article on a suspending shrimp pattern tied on a circle hook. The floating shrimp would be fished on a sinking line, with a small amount of tungsten putty on the tippet. Just so that the shrimp would hover right above the ground. It proved to be a very effective way to entice fish. The circle hook will ensure the fish hooking itself once it takes of with the shrimp.

[Below] In the schedule of this particular pattern 'H' would be a piece of high boyant pinkish foam that would ensure the final shrimp pattern to float like cork. One would need to be sparse on the epoxy coating as that material, however nice the finish, will make a fly sink.
The arsenal of course has a lot more in the box than crabs and shrimps alone. Although I do mean to go into the whole 'shrimping business' with my buddy Bubba...

Common prawn - Palaemon serratus

OUTDOOR OFFICE - EARLY SPRING

2009-02-25T23:06:00.015+01:00

An evening in my 'outdoor office' flyfishing with my buddy Bert for Bream and Ide in the great Haringvliet in the Netherlands. Bert, member of the Dutch Flyfishing Team, is a power caster. Here he is holding the better part of twenty meters of flyline in the air, ready to haul on his forward cast and shoot line.

My biggest Ide (Leuciscus idus or Winde in Dutch, Aland in German, Ide mélanote en Français) on the fly to date. A very heavy fish of 55 cm caught on a #4 flyroad and a tiny silverhead and black nymph.

After such a catch you sit yourself down and just gaze around awhile, utterly satisfied. The fish swims again unharmed.

Bert showing a smaller Ide.

Ides are of the family of Cyprinidae and live in small schools in the freshwater parts of the great Haringvliet in the Netherlands. They are predatory and feed on crustaceans, insects and small minnows. We were flyfishing for Bream and Rudd along the shores of the Haringvliet. Like Ide April and May is their time to appear in the shallows along the reeds to spawn. It is the most prolific period to flyfish for these species.

One has to make do on days when one is fishing alone. 'Faire tableau' is the French term used in hunting to display a day's 'harvest'. The fish displayed here swim again with no harm done whatsoever. An hour's catch in the late evening along the shores of the great Haringvliet in the Netherlands.

In the evening sun the golden bream (Abramis brama or Brasem in Dutch) does its name proud.

A barbless goldheaded, green fluorescent nymph (left one) caught these three. 

GONE WITH THE WIND

2009-02-25T20:51:00.007+01:00

PUT YOUR MONEY ON THE BANK, BUT DON’T BANK ON IT!The fall of 2008: brittle bills in autumnal colours present zero value

People lost vast sums of money in what will be known as the American banking crisis of 2008, now a full blown monetary depression in the whole of the Western economy, including China. Example: a friend of mine lost 90.000,00 Euros (126.130,45 USDollars) in stocks over a period of five months. This was no wealthy juppy trader for who such a bleeding presented just a minor scratch. This friend now has no pension left whatsoever. His stocks will not go up again in tread with the ups and downs of the illusive trading market, as we are led to believe. No, his stocks are no more, they are ex-stocks, his stocks have gone to meet their maker. Vanished, gone with the wind.

Many (Dutch) pensionfunds, once considered the pillars of finance and wealthy beyond belief, are now in serious debt, not able to match the pensions of those who contributed to their expansion with a sense of trust and comfort about their future finances. Those contributors were robbed out of a secure old age. And those who did the robbing are not being held accountable. In the world of flawed accountancy the real culprits remain at large, flying business class.

European IceSave adventurers will, in the majority of the cases (the fortunate cases), only see up to 100.000,00 Euros of their lost savings refunded. A Dutch saver will receive 20.000,00 Euros from the Iceland government and 80.000,00 Euros from the Dutch government. If you were unlucky enough to have trusted this frigid bank with more than 100.000,00 Euros, it’s adios, adios my little darlings. Gone with the northern winds.

All over the Netherlands large banks are battling each other to the death over the meagre savings of the Dutch. As current interest rates are poor, many choose to cash in stocks, deplete bank accounts and go back to that traditional nest-egg in the form of a knitted sock or two filled to the rim, stacked away in impossible places.
‘Come save with me’, that merry banking tune has lost much of its appeal. The large financial institutes have major repairs to do before any sucker will do a deposit worth mentioning again.

Have a safe year. With lots of interest.

POT SUMMIT UNIFIES DUTCH MAYORS

2009-02-21T21:26:00.011+01:00

The lack of a comprehensible 'back door policy' in Holland's controversial stand on the purchase of soft drugs no longer divides the majority of Dutch mayors.

Rob van Gijzel, the Mayor of Eindhoven, launched his plan to legalize cannabis supply to so called coffee shops in the Netherlands. He did so at a recent mayor’s summit in the city of Almere in the Netherlands. The ‘Weed Summit’ in Almere was organized by the local authorities association and the city of Maastricht to discuss the Netherlands’ current policy of turning a blind eye to the sale of small quantities of marijuana in licenced cafes known as coffee shops.

The 'Weed Summit' was called after borderline cities such as Roosendaal, Maastricht and Bergen op Zoom announced plans to shut all their coffee shops in the next two years to combat drugs tourism and criminal activity. They complain that the legions of French and Belgians who come every year for a puff of weed or dash of hash are often badly behaved. Worse still, they are targeted by ‘drugs runners’ who lure them away from legal outlets to back-door suppliers that offer harder, illegal drugs.

Health minister Ab Klink has stated that an experiment with licenced cannabis growers in Eindhoven would conflict with the Dutch coalition agreement but that he is prepared to look more closely at the plan and discuss it with the rest of the cabinet.
Closing down Dutch coffee shops is not a solution to drugs tourism and will not change the fact that most marijuana is supplied by criminal gangs, the mayors in their summit concluded. ‘It will only lead to more crime,’ says Maastricht mayor Gerd Leers. ‘And I do not believe that it will mean that people smoke less (pot).’

Amsterdam's mayor, Job Cohen, remains in favour of permitting the sale of soft drugs. ‘There should be a controlled system in which it is clear where soft drugs come from’, he said. Many Dutch also want the tolerant approach to remain in place, with a newspaper poll this week showing 80 per cent of Dutch opposing coffee shop closures. Experts agree that a ban is not the answer. ‘A ban is even more dangerous than the grass itself because consumers will turn to illegal circuits and criminality will explode’, said Tim Boekhout, a criminologist.

[source: NRC Handelsblad/DutchNews.nl]

DOWN-BRANDING ON WHISTLES AND BELLS

2009-01-31T14:21:00.020+01:00

Patagonia’s great Guidewater fly fishing vest does not come with in-built retractors, but with attachment points designed almost in such a way that one would suspect the designer had this famous, strong and functional retractor in mind manufactured by a brand with an unspeakable name that begins with an S.

You can of course buy two of those retractors, dress down the all too obvious S-branding and still have a pair of strong retractors that seem to be an integral part of the Patagonia vest.

Patagonia’s innovations (the hits and the misses) are being discussed in detail in the Way Upstream blog. Here is a short paste on the ongoing retractor theme.

El Pescador (Patagonia’s product development director Steve Stracqualursi) said...
[...] Fly fishing product design seems to demand retractor attachment capability. Do you agree? If so, what kind of retractor do you use (pin back, post, clip)? If not, why? Regardless of your retractor opinions, what tools are mandatory and how do you attach or store your tools of the trade? [...] I think you'll all be happy with some of the new Spring 2008 product development. We have included attachment point needs and tool storage in vest, pack and bag design but in a integral way. The designs work as a whole instead of appearing like a product with whistles and bells stuck on.

Ian said...
Retractors are really a deal breaker for me. If it doesn't have a retractor built in, I've already written off the product before I give it a closer look.  [...]  I think Simms is the only company that really has it dialed in with retractors at the moment. The retractor system on the G3 Waders, G3 Jacket, and Classic Guide Jacket tuck out of the way, take up no room, are lightweight, and are easily accessible.  I'm not particularly interested in 'attachment points', as I've yet to find an after-market zinger that I'm really happy with. Give me built in retractors, two of them at most.

ESOX LUCIUS said...
Retractors are very usefull. I use strong diving string-retractors attached to my pontoonboat to hold all necessary gear and instruments securely attached to the boat in de strong saltwater surf.  On my vests I am more moderate. It depends on the fish I chase after. The vest that is most decorated and therefore most cumbersome in wearing is the one I use for trout fishing in mountain streams. There I have retractors for pliers, nippers, a small torch, very fine pliers, amadou pouch you name it and if it can be on a retractor I do it. I'm no heroe in the strong icy currents of a mountain stream and changing flies or tippets while balancing I find it usefull that all essential gear is secured by a retractor.

I might swear a lot when using the S-word, but I am capable of recognizing a good product when I see one. An essential product.

SPEAK UP!

2009-01-19T19:24:00.010+01:00

Harry Nicolaides, the Australian writer jailed in Thailand for defaming its monarch, has returned home after being pardoned by the king and set free on February 21th 2009.

Harry was sentenced to three years in jail by a Thai court on Blue Monday, January 19 2009, after pleading guilty to insulting Thailand's revered royal family in his novel Versimilitude. Harry Nicolaides appeared in a Bangkok court wearing a dark orange prison jumpsuit with his hands cuffed and his feet shackled. He has already been in custody for nearly five months. He dared writing a novel (of which only seven copies were sold) in which as much as ten phrases express critical thoughts on the doings of the crown prince of Thailand.

The horror of lese-majeste in which devotees of 81-year-old King Bhumibol Adulyadej of Thailand take themselves far too seriously, has now turned into a nightmare for an innocent writer without an audience. His physical health has deteriorated, he has lost weight, he has been continually unwell for extended periods of time. And obviously psychologically he has found the experience of being in prison in Thailand very challenging.

Sign the petition for the release of Harry Nicolaides now!

Check out a related story that has all the information and background.

FLY TYING BONDAGE

2008-12-31T19:04:00.028+01:00

THE ADDICTIVE ART OF TYING ONES OWN FLIES, NYMPHS AND STREAMERS
It all begins with a vast amount of skins, feathers, hairs, threads, shiny trinkets, beads, gold, silver and glittering fabrics and what have you. A whole sewing notions collection of 'haute couture' your average redneck homofobiac would shy away from with a shreek (high pitched).

Once you have established yourself amidst the raw materials that shine on you, have a go at one of the oldest arts and crafts surrounding the mystery of fly fishing. Beware though, fly tying is hard work and extremely addictive. Rows of volumes have been written on tying patterns and insect mimicry alone. The art goes way back.

HISTORY
In AD 200 the Roman Claudius Aelianus, in his book On the Nature of Animals, described how people fished with a fly in the river Astracus in Macedonia. In the beginning of the 13th Century a German romance written in about 1210 by Wolfram von Eschenbach mentions the catching of trout and grayling using a 'feathered hook'. The hero of the novel wades barefoot in a stream to catch trout and grayling with a fly. From 1360 onwards, across a vast area reaching from the Swiss plain to Styria, other texts identify fly fishing as the chosen method of commoners. In the early 15th Century a manuscript, kept at the Bavarian abbey of Tegernsee, lists at least fifty different fly patterns for catching carp, pike, catfish, burbot and salmon as well as trout and grayling.

Above: a few dry flies, designed to float high on the surface water while imitating local insect life. Special feathers, called 'Cul de Canard', from around the oily anal gland of certain duck species ensure extreme floatability.

Above: a closer look at a few effective nymph patterns, weighted so they will sink rapidly to where the fish are...

You have dry flies, wet flies, streamers and nymphs. The nymph imitates the larval state of an insect born out of the waters in which one fishes. The fly fishing term 'match the hatch' revers to the hatching of vast amounts of nymphs rising to the surface to evolve into the adult insect and become airborne. The hatch is a moment in time in which fish feast on both the rising nymphs as the developing adults . With equipment improvement and American fishing tackle coming to England around 1900, nymph fishing slowly began to arise. George Edward Mackenzie Skues was the nymph fishing technique's inventor and chief theoretician. Like dry-fly fishing, nymph fishing was developed in the English chalk streams. This is because such streams are fine to experiment in, with their clear water, abundant insect life, and selective fish which have become familiar with hooks due to the active flyfishing.

When fly fishing in 19th and 20th century developed even more, streamers where designed to lure great sweet- and saltwater predatory fish. Nowadays we have hundreds and hundreds of streamer patterns that will catch you billfish, dorado, tuna, bonefish, snook, jack, zander, perch and pike, to name but a few ferocious fish species.

Above a collection of effective pike streamers. Takes you hours to tie, cost you a fortune in feathers, but boy do they reek havoc among the Northern pike (Esox lucius)! Below: neat rows and rows of nymphs that do the trick: they will catch you fish almost anywhere in the world.

SINGLED OUT IS IN!

2008-12-14T10:37:00.017+01:00

We are led to believe that the life of a modern single is full of joy and self-fulfillment, career opps and splendid outings to far away resorts affordable only for the wealthy loner. But dating sites all over the net bursting to their maximum capacity do nothing but shout about a great sense of loss and loneliness. Thousands and thousands of self-proclaimed happy singles search feverishly for Cinderella or that one knight in shining armor. For the most part only to be met with deception after deception. Of which little is told.

Nearly half a million single parents in the Netherlands
As more married and unmarried couples with children decide to split up, the number of single parents in the Netherlands continues to grow. On 1 January 2008, there were 466 thousand single parents in the Netherlands. Since 1995, the number of one-parent families has increased by 30 percent. Statistics Netherlands (CBS) anticipates the number of single parents to reach 494 thousand in 2016. Subsequently, a gradual decrease will occur. The number of two-parent families will drop by 40 thousand over the same period.

Increase in single parents in the Netherlands divided by males and females

Splitting up
The increase in single parents is predominantly caused by the fact that more married and unmarried couples decide to split up. The proportion of never-married and divorced single parents is significantly higher in 2008 than in 1995. This applies to single fathers and mothers. In one-parent families, approximately half of fathers and mothers are divorced in 2008.

One million singles more in 2030
The number of singles will increase from 2.4 million in 2003 to 3.4 million in 2030. The main causes for the increase are the breaking up of relationships and the aging of the population.

Middle aged and older
The increase in the number of singles will occur among middle-aged and older people. The number of singles aged between 30 and 64 will increase from 1.2 million in 2003 to 1.5 million in 2030. In these age groups the major reason for being single is ending the relationship. In the future an increasing number of people will live together without getting married. Unmarried couples split up faster than married couples. After breaking up the ex-partners will live alone, either temporarily or permanently. In these age groups it is the men who usually end up living alone. After the break-up women usually live with the children.

Increase in singles in the Netherlands divided by age group

This middle-aged single signing out for now.
(Source: CBS, The Netherlands, Arie de Graaf and Andries de Jong)

BE DIFFERENT, NOT INDIFFERENT

2008-11-22T10:49:00.028+01:00

‘Be different’, happens to be the new slogan of the VARA, a Dutch television network. Being ‘different’ as opposed to being ‘indifferent’ is what’s been communicated here. Indifference apparently has become the norm in the Netherlands and we Dutch need to be shaken into a conscience again.

The Dutch want their elderly people to remain living on their own means for as long as possible. Byside of this policy: more then ever the elderly live in 'splendid isolation', alone in a digital era they have no connection too.

Gone are the days in which the milkman delivered at your doorstep, in which the baker hauled his bread from door to door, in which the family doctor made surprise house calls and the water company actually send someone to your home to read the water meter. Live.

People’s front doors have for the most part become silent barriers that open little. Households are supposed to have an Internet connection to annually submit their taxes, their energy usage, their prescriptions and their groceries. All the rest is done via 0900 service telephone numbers that make you wait in line for a lifetime.

‘No news is good news’, is what society conveniently thinks about households never to be heard of again. Searching Google for ‘found dead in own home’ will prompt in less than 0,15 seconds 1,8 million news items in the Netherlands alone. Refining the results learns one that approximately 1 million of those concern elderly people. Some of whom have been lying dead in their own home for weeks at a time.

Today the Dutch healthcare system is generating ‘professional networks of pre-signalling beginning signs of solitude among the elderly’. We need to call it a whole mouthful but in fact we are institutionalising simple feats of caring that have been lost for good. Just looking out for our elderly every now and then has been turned into a job, a plan, a master class and now a network.

These professional networks are actually devising strategies to disguise their front workers as the milkmen and water meter readers of old. Just so that they will gain entrance in a friendly inconspicuous manner into the closed households of elderly people. The goal being to gain their trust to then gather valuable information about the splendid isolation in which they live. I am not joking here.

I would suggest putting milk back into those classic glass bottles of the 20th century with the fancy silver wrapping on top and carry one or two of those manually while ringing at front doors. A merry white dairy cap and a bright smile might help too.

Caring for our elderly people has lost its matter-of-factness.

NATURE: WE CAN MAKE IT ‘GOODER’!

2008-10-21T20:44:00.007+02:00

We have always tinkered with the forces of nature. But like The Sorcerer's Apprentice (1) we have a tendency of letting the dancing brooms run amok. We introduce exotic species that then become plagues, we reap forests along hilly slopes that then become landslides, we surface mine for idiotic precious particles and leave behind ruined and barren habitats, we produce toxic waste and store in the earth’s atmosphere. We seem to never quite get it right.

Recently large scale land reconstruction programs are taking place in the Netherlands. The Dutch have always pushed and heaped dirt around to contain water and these new excavating projects are no different. What is different however is the ultimate goal: recreating in a controlled fashion nature’s natural solutions to contain and manage excess waters. In stead of directing our river’s water supply in the speediest way possible straight to the ocean, we have come to understand the need for rivers to flood every once in a while. We don’t like flooding. We hate it with a vengeance. It must be in our blood or so. We thought for a long time that we could prevent flooding by raising dikes. It didn’t work as well as we envisioned. And we kept on raising dikes a little bit more after new and unsuspected rises of water levels. And we kept on seeing the land levels in our claylike country drop. If we were to continue in that fashion the Dutch would soon live in a country that lies for the most part below sea level and is separated by huge insurmountable dikes that go on and on for miles.

Vast land reforms in the Netherlands to better and more wisely manage our water surplus in the upcoming years.

The Dutch government has published a pretty impressive policy campaign: ‘Treating Water Management differently in the 21 Century’. In it plans are published to rethink water management on a grand scale. We expect seawater levels to rise 60 centimeter in the next century. We expect land levels in the Netherlands to drop up to 60 centimeters in the coming fifty years. We expect rainfalls to increase with some 10% in the following fifty years. And these are just the modest official predictions based on the least dramatic scenarios. Even so the calculations spell disaster if we don’t do something. And so we did.

Deepened river forelands and wetlands are being rebuilt as storage capacity in times of severe flooding. Dikes are actually being demolished in a controlled manner to give rivers and canals access to these storage areas. Free meandering of rivers and streams will be restored in many parts of the Netherlands. In polders (low-lying tracts of land enclosed by embankments known as dikes, that form an artificial hydrological entity) water storage areas are also introduced. All these measures will increase the potential surface water storing capacity. At the same time the final landscaping of these newly created environments is being left largely to nature itself. Wetlands and river forelands can and will for the most part depend on nature to introduce plant- and wildlife. The developing biodiversity will of course be monitored but it will not be managed. Although the Dutch are still the architect of the rough draft of these new landscapes, they are only re-introducing some of the clever solutions nature already had in place to counteract massive peek flooding. This was way before we started to outsmart nature. After the new landscaping has been done, the tinkering with nature will stop. We will watch and see. And learn I hope.

New water storage areas turn to wetlands where nature rules freely (for the most part). Bird Sanctuary Koudenhoek near Ouddorp in the Netherlands.

(1) L'apprenti sorcier (English: The Sorcerer's Apprentice), by the French composer Paul Abraham Dukas (1897), based on Goethe's poem ‘Der Zauberlehrling’, later used in the Walt Disney film Fantasia.

SILVER STILL LIFE

2008-10-18T22:28:00.020+02:00

Not all salmon we caught in the Togiak and Ongivinuk River in Alaska where released. This fresh silver posed and then made it as sashimi and sushi to the dinnertable, an exquisite treat I can say.

The clip [below] shows the drill of a nice lean rainbow trout, locally known as the 'leopard rainbow', that took the monster fly intended for a silver. We're in Alaska, on the banks of the Togiak River, september 2008. Dresscode: Patagonia rain jacket, Patagonia Watermaster II waders, Patagonia cap.

GORE-TEX SMOKES!

2008-10-17T22:25:00.011+02:00

Where else than Alaska to give your gear the ultimate test? The rugged environment puts a hurting on every item you’re hauling along.

We did a floattrip on the Ongivinuk and Togiak river last September and we fly fished for salmon, grayling and trout. The weather most days was so so and that meant living in your waders for the better part of the day. The breathable waders we wore came from Simms, Hodgeman, Modulus and Patagonia.

Let me lay it down for you up front: I wore the Patagonia Watermaster II (Long), one of the few waders out there my 6’6’’ long legged stature feels comfortable in. And this one didn’t end on the fire. The Hodgeman did as it started leaking along seam after seam. The Modulus did within two days with multiple pinpoint leakage problems. The Simms did the year before, and I’m talking about the Simms G3 Guide Stockingfoot wader. It leaked heavily along the...stockingfoot.
Now I know full well that one buys a wader just to have it leak on you sooner or later. My Watermaster II however is still in prime condition after two seasons of rather heavy duty. All of my Patagonian stuff, from performance baselayers, to sweaters, to rain jacket, to duffel: they held remarkably well under Alaskan circumstances. I have definitely become a full blown Patagonia fan.

Now for the rods... We broke three # eight rods on Silvers that didn’t choose to jump but went straight for Dillingham and the open sea in one scorching run. I broke my Gatti three piece, a fine example of Italian rod builders craftsmanship but a tad on the fine side for those silver bullets in the Togiak River. So faired a new Sage TCX and a Dutch custom built eight rod that goes under the name of: ‘a fucking good rod’. My Redington Red.Fly and a Snowbee outperformed the brands with the big names altogether. ‘Dutch reels’ where used predominantly (what else?) along with a few System Two’s and the Dutch beauties did exactly what was needed of them. Simply fantastic reels, the whole series. I will spare you the details of all the knots that weren’t up to the power bursts of silvers and big rainbows, suffice it to say that in the end only true blood knots were used. Blood knots on strong tapered nylon leaders and 24 lb test fluorocarbon tippets. Stay tuned, I might be back shortly with more detailed info on our Alaskan adventure.

Power packed fresh silvers on the Togiak river in Alaska.

DIG IT! That what must remain hidden

2008-10-13T20:47:00.007+02:00

Archaeological remains define us. They constitute the collective memory of our culture. As pages in a book, layer upon layer of dirt harbours precious proof of what we once were. When dug up and studied archaeological remains tell us about our ancestors, our culture, our roots. But now we should stop digging?

Recently (2007) the Netherlands passed a law fully endorsing the ‘Convention on the Protection of the Archaeological heritage of Europe’, mostly referred to as the Valletta Treaty or Malta Convention. The treaty from 1992, aims to protect the European archaeological heritage ‘as a source of European collective memory and as an instrument for historical and scientific study. All remains and objects and any other traces of humankind from past times are considered elements of the archaeological heritage. The notion of archaeological heritage includes structures, constructions, groups of buildings, developed sites, moveable objects, monuments of other kinds as well as their context, whether situated on land or under water’. Sweden and the United Kingdom also passed laws and other European countries are following. In the Netherlands local city councils are responsible for the effective implementation of the new law. And problems arise.

The Valetta Treaty speaks about ‘in situ’ conservation of archaeological remains. Map it, sonar it, electrolyse it, photograph it, but leave it burried, the treaty says, and it will come to no harm. Vivian Smits, conservator at Studio Västsvensk Konservering in Sweden, who did a paper on the pros and cons of digging treasures up, states: ‘During the last decade or so, in situ preservation and conservation have been recognised as the most desirable course of action when preserving archaeological remains. That is, in situ preservation aims to preserve the heritage in a wider context, in this way establishing a greater understanding of the heritage in question’.

Once dug up archaeological remains have a tendency of quickly falling apart, rotting away, going up in smoke. Or they present valuable loot, a business opportunity, a bargain. For local (Dutch) governments however dug up remains present an altogether different and much more understandable challenge: a means in getting townspeople involved in the history of their habitat and thus sustaining a much needed social structure of a shared past. ‘Cohesion’ is the magic word here, and ancient bones or pottery may just contribute perfectly fine to that process of merging neighbourhoods and bonding people. According to Valletta however most of us will never see what lies under the grounds we tread.

Although a scientist herself Vivian Smits states clearly in her paper: ‘As for the archeological heritage, which should most definitely be well preserved and protected, this should be done in close cooperation with the public. Although this involvement might be employed in ways the academic world does not always approve of, it might be the right and only way of stimulating and involving the public in the preservation and maintenance of our common heritage’.

Getting us involved could mean a growing understanding and more enthusiasm for our cultural heritage, which would inevitably lead to larger funding and thus better preservation. A way of preserving archaeological heritage for all to see.

Archeologists of a company called B.O.O.R. at work at the new building site 'Parnassia' in the city of Hellevoetsluis, the Netherlands.

SHUT UP AND FISH!

2008-10-12T21:44:00.027+02:00

We will empty the oceans shortly if we go on like this. All around the globe fish stocks are being depleted at an alarming rate. Europe's North Sea's coast is home ground for a number one sport fish ánd the most sought after species for the fancy dinnertable: the European seabass (Dicentrarchus labrax), now dangerously close to the red list.

A distant cousin of the American striper (or striped bass - Morone saxatilis), the seabass is mostly a night hunter, feeding on small fish, polychaetes, cephalopods and crustaceans. They can live up to 15 years and can grow up to a meter (39.37 inches) and more, but lately bass seldom reach full maturity. It has come under increasing pressure from commercial fishing and so-called sport fishermen who do not practise 'Catch & Release'.

The bass has recently become the focus in the United Kingdom of a conservation effort by well organised recreational anglers. In Italy the seabass is subject to intensive commercial breeding in salt waters. The Republic of Ireland has some of the most strict laws regarding bass. All commercial fishing for the species is banned and there are several restrictions in place for anglers, notably a closed season May 15th to June 15th inclusive every year, minimum sizes of 40 centimeters and a bag limit of 2 fish per angler in a 24 hour period.

In the Netherlands some recreational anglers are rallying together with the Royal Dutch Sport Fishing Society in a joint effort to save the species from extinction in Dutch waters and the European seas at large. The current Dutch legal minimum size of 36 centimeters (14.1 inches) does seabass stocks more harm than good and is considered way to lenient. It takes a seabass four to seven years to reach maturity and mate for the first time. Generaly a mature fish that spawns for the first time will measure 35 up to 42 centimeter. A legal minimum size of 45 centimeter (17.7 inches) is therefore considered prudent and strongly supported. Banning commercial fishing altogether ánd not killing and selling fish under the pretext of 'sport fishing' would in the long run benefit the species much more though.

A fly-caught European seabass that swims again in Holland's North Sea.

DOES IT HELP? iPod therapy for the depressed

2008-10-12T16:57:00.006+02:00

Suffering from depression (the number one mental illness in modern times) is no party. Suffering from recurring relapses into depression is even worse. What Prozac, Remeron or any other oral chemical substance from the gardens of Organon may not cure, is now being effectively tackled by a smart marriage of iPod and Mindfulness. Or so do suggest the trials.

Mindfulness-based cognitive therapy is concentrated awareness of one's thoughts, actions or motivations. Recent research makes a useful therapeutic role likely for Mindfulness in a number of medical and psychiatric conditions, notably the prevention of depression (relapses).

Available in Mp3 format for the use on your iPod are various Mindfulness awareness exercises such as ‘The bodyscan’, ‘Breathing’ and ‘Mindful moving’. Recently these spoken meditations were translated in Dutch. There are a number of places on the Internet where one might download Mindfulness-based iPod meditations free of charge. Here is a link for the Dutch versions: Noud de Haas.

As a hardcore depression addict myself I have tried Mindfulness-based iPod meditations for more than a year now and I am stunned as to their inner workings. Much of it has clear and undeniable roots in ancient Zen and Buddhist meditation. Being a long time admirer of Alan Watts (‘Tao: The Watercourse Way’, 1975), Robert Pirsig (‘Zen and the Art of Motorcycle Maintenance’ 1974) and other pre-Internet explorers of the mind I did not find taking a little time a day to listen to these meditations difficult at all. As a matter of fact Mindfulness-based therapy has such a deeply consoling understanding of what the depressed needs foremost that such a soothing awareness in itself works therapeutical. Spoken for myself: ‘Yes, iPod therapy helps and it is very cost-effective at that’.

BIG DEAL IN HOLLAND - Lifehacking for the masses

2008-10-12T16:43:00.004+02:00

‘Upgrade Your Life: The Lifehacker Guide to Working Smarter, Faster, Better’ by Gina Trapani was launched yesterday in a Dutch translation. Lifehacking.nl together with A.W. Bruna Uitgevers presents Trapani’s much praised lifehacking tombola of tips and trics both as a paperback (ISBN13: 9789022958858 / € 19,95) and as a free pdf-download on www.lifehacking.nl.

Lifehacking has become a big deal in the Netherlands. Leading lifehacking guru Martijn Aslander, the Dutch Jamie Oliver of e-life and cooking with an inbuilt smart-bug, has effectively evoked a charm front that is quickly changing the Dutch ‘outlook’ on the love-hate relationship with our laptops. Martijn (connector, resourcer, lead figure within Elvenstone with a wink @ Tolkien) is the founder of lifehacking.nl and the first Dutch Lifehacking Academy. His seminars on networking in the new reputation economy are entertaining eye-openers for suits and geeks alike. Earlier this year Martijn Aslander co-authored with Frank Meeuwsen, Taco Oosterkamp and Sanne Roemen a Dutch book on lifehacking: ‘100 Lifehackingtips om prettiger en efficiënter te werken’ (ISBN (EAN): 978-90-8965-009-2 (9789089650092) / € 19,90 at Van Duuren Media) ánd a free pdf-download at www.lifehacking.nl). Lifehacking hacks on! Or Dr. Phil's merry oneliner: 'I want you to get exited about your life!'.

Dutch Lifehacking guru leads the way

Martijn Aslander at a seminar on networking in the new reputation economy for the joint body of 1nP Mental Health workers on October 4th in Den Bosch, The Netherlands.